Op het salontafeltje rusten twee paar voeten in pantoffels. Ertussen staan een biertje en een glas rode wijn. Twee borden met resten spruitjes en afgekloven botjes zijn opzij geschoven.

Antoinette heeft al meerdere keren langs alle zenders gezapt.
Wilfred tokkelt lustig op zijn schootcomputer.

Zij neemt een slok van de wijn en vult het glas weer vol. Ze staart naar de glinstering van de tv in de restjes vet op de borden en zucht.

Hij kijkt haar even aan en gaat weer verder op zijn klavier. ‘Niet zo doen, Twannie. Ik moet dit nog ff afmaken.’

‘En dan?’ zegt Antoinette. ‘Wanneer zet je die punt erachter?’

Wilfred fronst zijn wenkbrauwen en gromt lichtjes. ‘Komma’s, Twannie, het zijn altijd komma’s. Punten doen we niet.’

‘Nou, die hersenen vandaag waren weinig smakelijk.’ Ze pakt de borden op en schraapt de resten in de vuilnisbak. Een metalige ‘klang’ schelt door de kamer als ze de deksel dicht slaat.

‘Liefie, het is lente. Het is nog niet het seizoen.’

‘En dan? Maar doorgaan met die website bouwen?’

‘Dit keer gaat het lukken. Nu zijn het verhalen.’ Wilfred veegt een klodder speeksel weg die zijn mondhoek verlaat en nipt aan het wijnglas van Antoinette. Hij staart naar de muur met een schilderijtje van een landschap. ‘Mooie lekkere volle hersenen,’ fluistert hij.

‘Hé, míj́n wijn!’ Ze ad het biertje van hem. ‘Ik heb honger, Wil.’

‘Maar ze moeten nog rijpen.’

‘Volgens mij maak je er alleen maar verzuurde drek van.’

Wilfred buigt voorover, dichter op het computerscherm. ‘Het is niet zo makkelijk, Twannie.’ Zijn gezicht vertrekt. ‘Smakelijke hersenen kosten tijd. Dat is geen fabriekskostje dat je zomaar meteen kunt oogsten.’

‘Jij praat over lente, maar ik voel nog steeds winter.’

Wilfred kijkt naar haar billen die nog net onder het deken uitsteken. Antoinette trekt het deken verder over haar heen.

Hij wrijft met zijn hand langs zijn kin en loopt naar de drankenkast.

‘Neem je weer Jenever?’ snauwt Antoinette. ‘Koffie, daar maak je echte hersenen mee.’

‘Tia marietje voor jou dan?’

Antoinette schuift onderuitgezakt op de bank en pakt een boek van de bijzettafel. 'Goed,' zegt ze kortaf.

De tv staat inmiddels uit. Wilfred is nog steeds weggedoken achter zijn toetsenbord – niet een echte schrijver maar meer een tieper. Antoinette nipt haar likeurtje en slaat een bladzijde om.

‘Hey! Murakami schreef ook al over hersenen eten. Heb je daarvan …’

‘Nee Twannie. Een Nederlandse schrijver had dat ei al veel eerder gelegd.’

‘Een Nederlandse?’ vraagt Antoinette verbaasd.

‘Ja,’ antwoord Wilfred. Hij zet een glas met een druilerige drab naar zijn mond en slaat het achterover.

#21 breintjes met spruiten