Bert staat voor de spiegel en knijpt stevig in zijn linkertiet. Dan in zijn rechter. Hij vormt kopjes met zijn handen en weegt beide afhangende klompen vet. Daarna buigt hij zich naar voren en schudt met zijn schouders. Hij ziet de verlepte massa genadeloos trillen in zijn spiegelbeeld. Op zijn gezicht ziet hij pure walging. Hij draait zich een kwartslag en observeert zijn lijf in profiel. Zo lijken zijn toeters nog groter helaas. Een vette pens en zwembanden maken het deprimerende geheel compleet.
“Spreken we hier nu over een B-cup?”, vraagt hij zichzelf luidop af.
Hij draait zich alle kanten op, maar geen enkele biedt hem een aangenamere aanblik. Hij springt een paar keer kort op en neer en ziet zijn vele vetkwabben onbeheerst blubberen. Bert zucht diep. Hoewel hij nooit een strak, afgetraind lichaam heeft gehad; had hij wel een aantrekkelijk, mooi gevormd lichaam. Daar is spijtig genoeg niks meer van te merken, het zit diep verborgen onder steeds verder uitdijende vetrollen.
“Waarom heb je het zover laten komen, Bert? Je hebt jezelf volledig laten gaan.”
Hij denkt dat zijn geliefde boterbombokes de schuldigen kunnen zijn. Die naam verzon hij om zijn lievelingsontbijt te benoemen: twee grote sneden brood, elk met een dikke laag boerenboter, waartussen iets verrukkelijks wordt gesmeerd of gelegd. Ook in een royale laag natuurlijk. Liefst kipcurry, spek of paté. Het heerlijkste begin van de dag. En eigenlijk is dit ook zijn lievelingslunch, moet hij toegeven. Ontredderd staart hij wazig voor zich uit tot een luid gebonk op de deur hem terug naar de realiteit brengt.
“Gaat het nog lang duren, Bert? Er zijn nog mensen die graag eens de badkamer zouden willen gebruiken hoor!”
Hij rolt met zijn ogen. Zoals altijd moet Helen heel dramatisch doen.
“Kom maar binnen, schat. Ik ben klaar.”
Zijn vrouw komt binnen en richt haar blik onmiddellijk op zijn naakte lichaam. Ze observeert hem langzaam en intensief van kop tot teen. Daarna steekt ze haar rechterarm uit en tikt met haar vingertopjes tegen de onderkant van zijn indrukwekkende borstpartij. Rond haar mond vormt zich een minachtende glimlach.
“Weeral een paar kilo aangekomen, lijkt het niet?”
Bert schenkt haar een dodelijk blik, trekt zo snel als hij kan zijn T-shirt aan en verlaat boos de badkamer.
***
Vier dagen later
Voldaan analyseert Bert zijn meesterplan. Het heeft hem een halve dag gekost, maar hij is bijzonder tevreden met het resultaat. Na de zoveelste vernedering door Helen heeft hij de knoop doorgehakt: hij gaat vermageren en deze keer meent hij het. Al jarenlang steekt ze de draak met zijn gewicht. Hoewel zij het is die alle kasten volpropt met vet eten. Hoewel zij het is die hem steeds een schepje bijgeeft. En daarna nog eentje, waardoor hij zich verplicht voelt om alles op te eten. Meermaals heeft hij geprobeerd om hierover met haar te praten, maar ze neemt zijn argumenten nooit serieus. Deze keer heeft hij er genoeg van: hij neemt controle over zijn lichaam! Hij heeft zich gewogen en het schokkende cijfer genoteerd. Als hij elke maand twee kilo verliest, dan bereikt hij na een jaar zijn einddoel. Het wordt ongetwijfeld een zwaar jaar, maar dat heeft hij ervoor over om zich terug mens te voelen.
Hij heeft besloten om het correct aan te pakken: niet als een gek gaan diëten en zichzelf verhongeren, maar het slimmer spelen. Zijn gezondheid voorop stellen. Gedragsveranderingen bestendigen kost meer tijd en inspanning, maar levert blijvende resultaten op. Daar draait het hem om: langzaam maar zeker zijn objectief bereiken. Zijn strategie bestaat uit drie pilaren, allen grondig uitgewerkt met concrete actiepunten.
De eerste pilaar betreft vanzelfsprekend zijn voeding. Philadelphia Light in de plaats van boter. Kalkoen -en kipfilet of rosbief als beleg. Gefrituurd voedsel met mate, enkel als uitzondering bij speciale gelegenheden. Een yoghurt of stuk fruit als dessert, ter vervanging van zijn gebruikelijke brownie of gevulde muffin. ´s Avonds geen koekjes of chips meer voor de tv, hij kan ongezouten noten of een rijstwafel nemen als alternatief. Zo min mogelijk alcohol. Als hij deze paar regels respecteert en volhoudt, dan kan hij voor de rest gewoon blijven genieten van zijn maaltijden. Zonder heel de dag honger te lijden.
Dan ten tweede: lichaamsbeweging. Na meer dan twintig jaar zittend bureauwerk, gecombineerd met talloze uren sofa-hangen, is heel zijn lichaam uitgezakt tot een vormeloze blob. De afgelopen dagen heeft hij massa´s online video´s geraadpleegd en tientallen oefeningen uitgetest voor zichzelf. Op basis hiervan heeft hij een paar voor hem haalbare trainingsroutines opgesteld. Een uurtje per dag moet mogelijk zijn, verdeeld over twee sessies. Een korte in de ochtend en een langere na het werk. Hij zal rustig beginnen en stapsgewijs uitbreiden. Zich niet van in het begin tot het uiterste forceren, maar geleidelijk aan opbouwen. Dat raden de online experts aan.
Over de derde pilaar is hij heel enthousiast. Hij roept de hulp in van moeder natuur, als extra duwtje in de rug. Hij heeft zich verdiept in de heilzame werking van een aantal goedkope en makkelijk te verkrijgen organische voedingsmiddelen. Hij wil zijn natuurlijke metabolisme terug aan de gang krijgen. Zijn focus ligt op vetverbranding en innerlijke verzorging. Even een grote schoonmaak houden vanbinnen.
Eerst zal hij drie weken lang elke ochtend een eetlepel chiazaad twintig minuten laten weken in warm water. Dan vers citroensap erbij en op nuchtere maag leegdrinken. Dit zal zijn aangekoekte darmen grondig schoonborstelen. Vanaf de vierde week gaat hij over op warm water met geraspte gember, vers citroensap, rauwe honing, kurkuma en zwarte peper. Hij heeft zijn ochtendroutine specifiek getimed voor de tijd dat de drankjes moeten trekken.
Bert knikt goedkeurend naar zijn plan. Het is intelligent, haalbaar en realistisch. Hij voelt zich perfect voorbereid. Nu enkel nog de nodige aankopen doen, morgen begint hij er onmiddellijk aan.
***
Vier weken later
“Gaat dit nu echt elke dag zo zijn, Bert? Is dit nu echt ons nieuwe leven?”
Helen drukt zich theatraal tegen de muur van de woonkamer en passeert overdreven langzaam en moeizaam langs Bert die op de grond zijn oefeningen ligt te doen. Hij onderbreekt en trekt zijn benen in.
“Tja Helen, ik zou dit liever in de extra kamer doen, maar dat mag niet van je.”
“Dat is mijn naaikamer, Bert. En dat weet je. We kunnen niet al jouw zweet op die kleren hebben. Stel je voor, zeg! Dat is toch de waanzin voorbij?”
“Dat begrijp ik schat, daarom lig ik hier.”
“Waarom moet dit per se nu op dit uur? Je weet dat ik eerder dan jij vertrek naar mijn werk. Vroeger had ik het huis even voor mezelf en kon ik ontspannen ontwaken en ontbijten. Nu lig jij hier elke ochtend te puffen en kuchen en te transpireren. Smakelijk is dat niet, hoor! ”
Bert negeert haar nijdige opmerking en zet zich recht om aan zijn reeks jumping jacks te beginnen. Helen aanschouwt gefascineerd het tafereel. Ze ziet zijn vetkwabben alle kanten opvliegen en wordt er onpasselijk van. Ontsteld verlaat ze de living en gaat naar de keuken.
“Die kurkuma laat overal gele plekken op het aanrecht! Zou je misschien iets netter kunnen zijn bij de bereiding van je wonderdrankjes?”, zegt ze zo sarcastisch mogelijk.
“Verdomme Helen, ik kuis dat zo meteen op!”
Zwetend en nahijgend begint Bert aan zijn stretchoefeningen om zijn ochtendserie af te sluiten. Hij is het constante gezeur van Helen kotsbeu, maar laat zich niet ontmoedigen nu hij er eindelijk in geslaagd is om nieuwe, gezonde gewoontes op te bouwen. Voor het eerst houdt hij stand en komt hij voor zichzelf op. De resultaten zijn er ook naar: hij is al een paar kilo kwijt en voelt zich fitter. Hij voelt zich geweldig! Hij gaat naar de keuken om zijn drankje te drinken en het aanrecht schoon te maken. Daarna opent hij de koelkast om zijn ontbijt te bereiden.
“Helen, waarom blijf je zulke grote hoeveelheden boter en spek kopen? Je weet toch dat ik het niet meer eet? Ik heb je mijn volledige plan duidelijk uitgelegd.”
“Nu zullen we het helemaal krijgen! Het is natuurlijk weer allemaal mijn schuld!”
“Helemaal niet, schat. Maar kun je alsjeblieft stoppen met dit te kopen? We hebben meer dan genoeg, de komende maanden kun je gerust overslaan.”
“Ik weet het allemaal niet meer, Bert. Ik kan ook nooit iets goed doen. Al meer dan twintig jaar kopen we deze, het is altijd zo geweest. Het is alsof ik mijn eigen echtgenoot niet meer ken! Zit je soms in een midlifecrisis?”
“Ik probeer mijn gezondheid te verbeteren, Helen. Ik doe heel hard mijn best hiervoor en het zou fijn als je me hierin kunt steunen.”
Helen voelt zich beledigd en rolt met haar ogen. Ze veegt haar mond af, staat recht en zet haar bord en theekop in de wasbak. Net voor ze de keuken verlaat, draait ze zich geïrriteerd om.
“Misschien zou je eens kunnen proberen om jezelf in iemand anders zijn plaats te stellen! Om het leven eens te bekijken vanuit een ander gezichtspunt!”
***
Vier maanden later
Bert straalt voor de spiegel. Hij heeft zichzelf overtroffen de laatste maanden en verloor al bijna tien kilo. Dus meer dan de geplande twee kilo per maand. Hij is ontzettend trots op zichzelf voor zijn onophoudelijke inzet en harde werk. Zijn nieuwe eetgewoontes zijn onder controle, hij is er al volledig aan gewend. Elke dag traint hij een beetje meer, hij sport nu gemiddeld anderhalf uur per dag. Zijn oorspronkelijke sessies zijn uitgebreider en vooral intensiever geworden.
Hij heeft ook nieuwe drankjes in zijn routine gebracht. Een keer per week maakt hij thee van kruidnagel, laurierblad en kaneelstokjes. Op zaterdag- en zondagochtend drink hij overnacht geweekt chiazaad, met vers limoensap en twee eetlepels appelciderazijn. Een superbooster voor het lichaam, maar vrij walgelijk om op je nuchtere maag binnen te krijgen. Daarom beperkt hij zich tot twee dagen per week en neemt hij de andere dagen zijn meer smakelijke kurkumadrankje.
Glunderend bewondert hij zijn nieuwe lichaam en uitstraling. Hij beseft dat er nog steeds veel werk aan de winkel is, maar het tussentijdse resultaat mag er zeker wezen. Hij begint zichzelf terug te herkennen in zijn spiegelbeeld. Na vele jaren kan hij zichzelf opnieuw met fierheid recht in de ogen kijken. Hij ziet geen uitgedoofde slons meer, maar een man met hernieuwd zelfvertrouwen.
Ook met Helen gaat het eindelijk beter. Ze heeft hem maandenlang dwars gelegen en het leven zuur gemaakt. Echt alles heeft ze uit de kast gehaald. Ze heeft hem uitgelachen en belachelijk gemaakt. Ze veinsde hysterische aanvallen over onbenulligheden. Ze heeft hem voortdurend proberen verleiden met allerlei vet eten. Het toppunt hiervan was haar “Week van de Frituur”. Maar niks werkte. Ondanks haar verwoede pogingen bleef Bert standvastig en liet zich niet manipuleren. Wat ze ook probeerde, hij hield vast aan zijn principes.
Vorige week kwam er plots een ommekeer. Haar getreiter werd hem gewoonweg teveel en hij heeft zich kwaad gemaakt. Echt kwaad. Hij schrok van zichzelf, voor het eerst in hun huwelijk nam hij de bovenhand. Helen was compleet verbouwereerd en wist niet hoe te reageren. Zijn uitbarsting had echter effect want daarna werd ze veel vriendelijker en gemoedelijker naar hem toe. Ze begon geen onnodige ruzie meer en heeft hem niet meer vernederd. Eindelijk gaf ze haar pesterijen op en liet hem begaan. Hij is er heel blij mee, dit maakt hun leven veel prettiger.
Het enige schaamtepunt blijven zijn tieten. Ze zijn niet meer zo enorm als vier maanden geleden, maar hij merkt dat ze moeilijker afslanken dan de rest van zijn lichaam. Hij haat ze intens, maar geeft niet op. Hij blijft ervan overtuigd dat beetje bij beetje ook zijn borsten zullen wegsmelten. Vandaag wil hij niet aan ze denken, het is zijn verjaardag en hij heeft de dag vrij genomen. Hij vindt dat hij dit wel verdiend heeft. Vrolijk fluitend en zingend maakt hij zich klaar en gaat naar beneden. Als hij de keuken binnenstapt schrikt hij zich bijna een ongeluk.
“Van harte gefeliciteerd!”
“Oh mijn god, Helen, ik schrik me bijna dood. Moet jij niet werken vandaag?”
“Jawel, maar ik heb gezegd dat ik wat later kom. Ik wou je eerst je cadeau geven.”
Ze lacht hem lief toe en staat recht om hem een dikke knuffel en drie kussen te geven.
“Ik heb eens goed nagedacht en ben tot de conclusie gekomen dat ik meer begripvol kan zijn en je meer kan bijstaan in je levensverandering. Bij deze bied ik dus mijn oprechte verontschuldigingen aan voor mijn gedrag van de laatste maanden. Ik heb het je niet makkelijker gemaakt en daar wil ik verandering in brengen.”
Bert is zowel ontroerd als verward: een fout toegeven is niet van haar gewoonte. De emoties overvallen hem en hij krijgt tranen in zijn ogen. Hij neemt haar stevig in zijn armen en geeft haar verschillende zoenen.
“Dank je, schat, dat is heel aardig van je. En excuses aanvaard natuurlijk!”
Helen maakt zich los uit zijn greep en kijkt hem uitdagend in de ogen.
“Ik wou je écht steunen, dus logischerwijs dacht ik onmiddellijk aan een sportbeha. Die blubberzakken van jou zijn oncontroleerbaar. Een sportbeha zou het leven voor iedereen een pak aangenamer maken.”
Bert verstijft. Zijn glimlach verdwijnt als sneeuw voor de zon en zijn mond valt open van verbazing. Helen geniet en maakt zich klaar voor de genadeslag. Hierop heeft ze zich heel de week voorbereid.
“Maar dat was helaas niet zo voor de hand liggend als gedacht. In jouw enorme maat was dit onmogelijk om te vinden, ik heb me gek gezocht. Dus moest ik creatief zijn, want ik was vastberaden om je te helpen en er een speciale dag van te maken. Ik ben heel benieuwd wat je ervan vindt.”
Ze neemt het cadeau van tafel en overhandigt het aan de perplexe Bert. Ze kijkt hem indringend aan, haar ogen blinken van plezier. Bert kan geen woord uitbrengen, willoos scheurt hij het inpakpapier open. Hij ziet drie rollen die lijken op plakband en kijkt haar niet-begrijpend aan.
“Trans Tape!”, kirt Helen opgewonden. “Transmannen gebruiken dit om hun borsten te verstoppen! Zo een rol is vijf meter lang, dus die past zelfs bij jouw lichaam! Vind je dat niet geweldig? Bovendien waterdicht en zweetbestendig! Dus zelfs met jou overmatige gezweet zal het geen probleem zijn, het zal niet afvallen. Je kunt het onmiddellijk uittesten nu tijdens je ochtendtraining.”
Bert geeft geen kik. Volledig van slag staart hij afwisselend van Helen naar de rollen. De tranen stromen over zijn gezicht.
“Nou, ik hoop dat je er blij mee bent. Ik moet nu echt vertrekken. Laat ons deze avond samen vieren, oké? Dan breng ik na het werk iets lekkers mee voor het avondeten. Vandaag kan dit wel, lijkt me. Op zo een heuglijke dag.”
Stralend van geluk verlaat Helen de keuken en laat de belabberde Bert huilend achter. Een paar minuten blijft hij als een zak zand staan, tot hij langzaamaan weer bij zinnen komt.
“Jij rotwijf!”
Hij droogt zijn tranen met zijn T-shirt en gooit de rollen recht in de vuilbak. Daarna stapt hij resoluut naar de koelkast, hij heeft behoefte aan een boterbomboke.
Een sterk punt vind ik dat je de relatie tussen Bert en Helen consequent neerzet. Ik voel hoe de kleine steken onder water zich opstapelen, waardoor de slotscène niet uit de lucht komt vallen. Ik bleef bovendien gemakkelijk doorlezen. Eén suggestie: vertrouw meer op het verhaal en minder op de uitl...