De lichtbundel was helder, fel.
Zo fel dat de zon een kaarslicht lijkt.

De woorden daarna onverstaanbaar.
Ze klonken als het gekras van kauwen, maar dan gevarieerder, melodieuzer.
Ik meende een soort van aula te zien, maar ik kan het niet bezweren.
Wat ik nog wel weet is dat ik in het middelpunt stond.
En dat de pijn onvoorstelbaar was.
Eindeloos hoge tonen van boren die zich een weg leken te banen door mijn schedeldak.

Ik herinner me ook nog dat ik door mijn knieën zakte, dat ik 'Jezus' riep.
Ondanks alles.

Daarna werd de resonantie dieper, peilloos diep.
Het daverde in mijn organen.

Ik weet niet of het ogen waren die om me heen draaiden.
Als het zo was, wachtten ze allemaal op hun beurt.
Geduldig.
Nieuwsgierig.
Dat weet ik ook.
Ze staarden in die van mij.
Ze groeven.
Diep.
Ik zag het afgrijzen.

Daarna leek het chaos.
Kristallen leken tegen rotsen te slaan.
Vuur vocht met ijs.
Fluisteren verzette zich tegen geschreeuw.
Diamanten versplinterden.

Uiteindelijk was er harmonie.
Vergeving.
Rust.
Stilte.
Zo leek het.

Er klonk gezoem dat aanzwol tot de overtreffende trap van mantra's.
Gedreun zoals ik gedreun nooit meer zal horen.
Nog dieper.

Wat er, nu, iets op lijkt, is als ik de WC doorspoel.
Maar dan harder, zoveel harder.
Zo grenzeloos onverbiddelijk.

'Mijn God.' fluister ik nu als ik sta te pissen of zit te schijten, starend naar de spots in het plafond.
Ik kan niet anders.
Het blijft stil.
Tot ik doorspoel.
Dan klinkt het weer.
Dat gedreun.

Het sterft nooit weg.
Nooit meer.

De nachtmerrie