In Artis is er maar één wezen dat nog langzamer en trager beweegt dan de luiaard, en dat is de oude Lieschenk. Elke woensdagmiddag is het te bewonderen op het bankje bij de apen – een langdurig proces, waar het ontpoppen van een vlinder of het openbreken van een kippenei niet aan kan tippen.

Dit wezen beweegt zo traag want het is wel meer dan tachtig jaar oud. Naar het schijnt nog ouder dan het bankje waar het ooit begonnen is.

Dat was toen een jonge Lies en jonge Henk met elkaar verstrengeld raakten, zij verbonden elkaar met een kus.

En sindsdien zijn ze voor altijd bij elkaar gebleven.

Dat gebeurde toen dat bankje nog een baby was.

Het schouwspel begint altijd net na het middageten, de Lieschenk strompelt langzaam door de ingang van het Artis. Lies is meestal het voorste deel en ondersteunt Henk af en toe met een arm, ook al heeft het een houten stok.

Soms, loopt het in twee losse stukken, en dan kijkt de ene af en toe achterom, zo ongeveer elke negen passen. De ander knikt dan meestal – het gaat wel goed.

Het is alsof ze dansen, de allermooiste tango op een allerlaagste snelheid. Het gaat zo langzaam, zoals bij bomen, je ziet het nauwelijks. Het is het omgekeerde van ‘als je met je ogen knippert zie je het niet’. Het spel en de emotie gaan tot voorbij de hoogste berg op aarde.

De Lieschenk is tetraploïde en hermafrodiet. Het Lies-deel kan paren met het Henk-deel, en zo zijn er al heel veel kleinere Henkjes en Liesjes bijgekomen die de Lieschenk soms vergezellen op de woensdagmiddag. Deze jongere dieren zijn nog niet allemaal gekoppeld of zo verstrengeld als de oude Lieschenk, maar ze vertonen gelijkenissen en streven ernaar om ook een oude Lieschenk te worden.

Zo ook deze dag, een jonge Lieschenk vergezeld de oude Lieschenk samen met wat kleine Henkjes en Liesjes. De Henkjes en Liesjes snuffelen naïef aan het onbekende en spelen met anderen. Soms lijkt het een beetje op flirten. De jonge Lieschenk loopt wat onrustig rond. Het is ook een beetje ziek. Twee smartphones zitten eraan vast gekleefd, als parasieten, en het Henk-deel kijkt regelmatig om naar andere loslopende Liesen.

De oudere Lieschenk trekt er weinig van aan. Ze genieten juist van het toneel. Na ongeveer een uur is het aangekomen bij het bankje. De Lies zet een tas zachtjes op de grond met een langzame buigende beweging. Dan zwenkt het rustig om naar de Henk gericht; die nog twee kleine pasjes zet om dichterbij te komen. Ondersteund door de Lies daalt het op het bankje neer, en de Lies volgt – net iets soepeler – precies ernaast. De Lies geeft de Henk een snoepje dat ze eerst uit een papiertje friemelt. Ze stralen ondanks alle rimpels. Zo zit de Lieschenk op het bankje, met de armen samen gehaakt.

De jongere Lieschenk kijkt ernaar, het Henk-deel fluistert iets, en ook hun armen zoeken elkaar op.

De oude Lieschenk

Ook gepubliceerd op