'Zonder die site, zou ik er volgens mij niet meer zijn,' hoor ik hem zeggen.
'Nee, klopt.'
'Waarom eigenlijk niet?' De blik in zijn ogen kan het best omschreven worden als uitdagend, maar toch kwetsbaar.
'Omdat ik wil dat mijn verhalen gelezen worden,' zeg ik na een lichte aarzeling.
'Jouw verhalen?' De toon is strijdvaardig.
'Eh, ja. Ik schrijf ze.'
'Maar ík geef ze vorm. Zonder mij zou je geen letter op papier krijgen.'
'Nou,' zeg ik. 'Het zou anders zijn, dat wel.'
'Vind je het belangrijk wat lezers van me vinden?'
'Ik vind het belangrijk dat ze je begrijpen, dat je voor hen tot leven komt.'
Even is er het zwijgen. 'Dus zonder de lezers zou ik er ook niet meer zijn?' Ik zie hem zijn hoofd schudden. Zachtjes.
'Ik ben bang van niet.' En ik ben ook bang voor zijn reactie.
Weer is er stilte.

'En jij? Zou jij er dan zijn? Zonder site. Zonder lezers. Zonder míj?' Ik zie hem peinzend in de tumbler met whisky staren waarmee hij een rustige ronddraaiende beweging maakt. De twee ijsblokjes zorgen voor een koel, maar toch warm klinkend geluid.
'Niet als schrijver. Eerlijk is eerlijk.'
'Alleen, niet als schrijver?' Ik hoor hem een slok nemen en het glas krachtig op het bureau zetten.
Het is mijn beurt om te zwijgen.

'Je maakt me completer,' zeg ik terwijl ik zijn ogen zoek.
'Omdat ik, hoe noem je dat, je alter ego ben?'
Ik knik. 'Je bent wie ik had kunnen zijn. Ik begrijp je.'
'Misschien had je zo wel willen zijn.' Ik hoor het kraken van de stoel als hij achteroverleunt. 'Met een leven vol spanning en avontuur, onbegrensd, met alleen je eigen kompas.'
'Net zoals de lezers misschien.' Ik neem een slok van mijn glas.

'Dus de site met de lezers, het schrijven, is een bron?'
'Yep.'
'In ieder geval leef ik.' Het klinkt vreedzaam, berustend.
'Dat hoop ik.'
'Ik ook. Op de site. Op de lezers.' Ik zie hem het glas heffen.
Ik hef het mijne. 'En op de schrijvers.'

Het alter ego