
Mijn Nederlandse moeder is aan zwangerschapsvergiftiging overleden.
Ze was niet eens getrouwd met mijn twintigjarige Amerikaanse vader.
Hij werkte in Soesterberg als vliegtuigmonteur bij de Amerikaanse luchtmacht en hoopte piloot te kunnen worden.
Het is eind 1962.
“Breng het hummeltje maar naar hier” zei mijn Amerikaanse oma. “Waar ruimte is voor acht kan hij er ook nog wel bij.”
Artsen vonden mij te jong om te mogen vliegen.
Daarom kwam mijn oma mij ophalen en zijn we met de SS Rotterdam naar New York gevaren.
Ik kreeg zijn kamer en deelde die met hem als hij op verlof was.
Dit verhaal lijkt niet af. Heb je het per ongeluk al gepost? Wel een goed begin. Mijn interesse is gewekt.
Dank! Ja, tja. Het verhaal mocht maar 99 woorden zijn. Maar er is wel wat meer van te maken, zou ik ook zeggen. Behoorlijk wat meer. Ik ga er nog eens over nadenken!