Het mysterie van de verloren sok

De wasmachine stond stil. Marcel tuurde in de trommel. Eén sok. Altijd weer. Hij vouwde het gestreepte ding dubbel, stopte het in de la bij de andere wezen. Zeventien single sokken nu. "Waar zijn ze?" vroeg hij aan niemand in het bijzonder. De wasmachine gaf geen antwoord. Het was dinsdag. Buiten regende het. Marcel's vrouw was drie maanden geleden vertrokken. Ze had haar helft van de sokken meegenomen. Hij opende de trommel opnieuw, greep erin met beide handen, voelde langs de rubberen rand. Niets. Maar ze móést er zijn.

Marcel googelde "wasmachine sokken verdwijnen". Drieduizend resultaten. Forums vol theorieën: sokken die achter de trommel glippen, in filters verdwijnen, door statische elektriciteit aan lakens kleven. Allemaal rationele verklaringen. Maar Marcel wist beter. Hij scrollde door zijn telefoon naar oude foto's. Daar: zijn vrouw op het terras, blootsvoets, een glas rosé in haar hand. Haar voeten perfect verzorgd, nagels gelakt. Ze droeg nooit sokken in sandalen. Typisch iets dat ze hem verweet: "Jij bent zo'n sok-en-sandalen-man, Marcel." Was dat waarom ze vertrok? Om de fucking sokken? Hij lachte. Hard. Te hard voor een dinsdag alleen thuis.