Ze zegt dat het straks opklaart.

We zitten op het balkon. De lucht hangt laag.

De waslijn beweegt.

‘Je hoeft niet te blijven,’ zegt ze.

Ik zeg niets.

In de verte rommelt het.

‘Als kind praatte ik al zo,’ zegt ze.

‘Ik kreeg het niet stil.’

Ze haalt haar schouders op.

‘Mijn moeder zei dat ik moest ophouden.’

De wind trekt aan. Een stoel schuift over de tegels.

‘Mensen houden niet van storm,’ zegt ze.

De eerste druppels vallen.

Ik denk aan vertrekken.

Ze staat op. Loopt naar de rand van het balkon. Houdt haar gezicht in de regen.

Haar ogen dicht.

‘Hoor je dat?’ zegt ze. ‘Hier hoor je het.’

Ik hoor het water op het beton. In de regenpijpen.

Ze zet een stap naar voren.

Draait zich om. Haar haar plakt in natte strengen langs haar gezicht.

Ze lacht. Kort.

‘Je mag gaan,’ zegt ze.

Ik blijf zitten. Mijn hand op de armleuning. De regen op mijn schoenen.

Ze komt niet terug. Blijft staan in de regen.

Een flits legt het balkon even bloot.

Daarna wordt het donkerder.

Ik weet niet of het opklaart.

‘La symphonie des éclairs – Zaho de Sagazan