Ze had gezegd twaalf uur. Hij stond er om tien voor en belde niet aan. De straat was smaller dan hij dacht. Om twaalf exact ging de deur open. Ze had hem niet zien staan, schrok toen ze hem zag.

"Je bent vroeg."

"Tien minuten."

Ze liet de deur open en liep terug naar binnen. Hij volgde. De gang rook naar een ander mens. Op de kapstok hing een zwarte jas die niet van hem was. Leer. Hij had nooit leer gedragen. Hij keek ernaar en liep door.

"Hij is in de tuin," zei ze zonder om te kijken.

"Hoe is hij?"

"Beter dan …"

De keuken was anders. Nieuwe tafel. Twee stoelen in plaats van vier. Op het aanrecht stond een fles wijn, halfleeg, kurk erop. Twee glazen, niet afgewassen.

"Heb je zijn spullen?"

"Zak staat klaar," zei ze.

"En zijn medicatie?"

"Zit erin." Ze draaide zich om. "Ik bleef negen maanden voor hem zorgen, Tony. Ik denk dat ik weet hoe dat moet."

"Ik zeg alleen…"

"Je zegt nooit niets. Je specialiteit."

Hij keek naar het raam. In de tuin lag Lowie in het gras, de kin op zijn voorpoten. Dezelfde plek als altijd, tegen de lage muur. Hij had die muur zelf gemetseld, zomer van 2019, drie dagen werk, en ze had gezegd dat hij er krom bij stond en dat hij rugproblemen zou krijgen. Hij had rugproblemen gekregen.

"Ik heb een appartement gevonden," zei hij.

"Groot genoeg voor hem?"

"Ja."

"Dat had je negen maanden geleden ook kunnen zoeken."

"Ik had negen maanden geleden geen…" Hij stopte.

"Geen geld. Geen goesting. Geen…" Ze telde het op haar vingers. "Ik ken de lijst."

Ze opende de achterdeur. "Lowie."

De hond keek op. Stond op. Liep naar haar toe en duwde zijn kop tegen haar bovenbeen. Ze liet hem even begaan. Hij keek weg. Toen deed ze de riem om, zonder het hem te vragen, en hield de lus vast.

"Kom hem halen," zei ze.

Hij liep naar buiten. Knielde voor Lowie. Zij stond achter hem. Hij voelde dat. De hond snuffelde aan zijn handen, zijn schoenen, zijn broekspijp. Werkte zich systematisch omhoog. Keek hem dan aan.

De staart bewoog niet.

Hij legde zijn hand op de kop van de hond. Lowie had in de gang gestaan die ochtend. Hij had hem nagekeken.

Ze gaf hem de lus.

Hij stond op.

"Zorg voor hem," zei ze. Een bevel.

Hij trok zacht aan de riem. Lowie liep mee, maar keek achterom naar haar en bleef staan.

"Lowie. Kom."

De hond keek naar hem. Naar haar. Naar hem.

"Lowie," zei ze, en haar stem werd iets zachts dat niet voor hem was. "Ga maar."

De hond ging.

Op de stoep hoorde hij de deur niet dichtgaan. Na twintig meter keek hij toch.

Ze stond nog in de deuropening. Armen over elkaar. Ze keek niet naar hem.

Ze keek naar de hond.

Hij draaide zich om en liep door. De plastic zak sneed in zijn vingers. Hij wisselde hem van hand.