Maestro

Het applaus houdt maar niet op.

Hij buigt nog een keer, terwijl hij weet dat hij zo meteen gaat zeggen wat niemand in de zaal wil horen.

Maar eerst het applaus, de beloning voor een geweldige prestatie, ook deze avond weer. Dít is zijn leven. De sublieme eenheid die het orkest en de zangers bereiken na lange oefening, de perfectie van een uitvoering waarin alles klopt, alles op zijn plaats valt - zoals vanavond. En het publiek dat die perfectie herkent en beloont.

Het applaus houdt maar niet op.

De recensies morgen zullen lovend zijn, net als bij zijn eerdere triomfen. Zijn Turandot is wereldwijd nooit overtroffen, zijn Nabucco en Fidelio zijn legendarisch. Zijn uitstapje naar The Phantom blijft ongeëvenaard. Gevierd en gevraagd bij de beroemdste gezelschappen. En nu alweer een groot succes: Faust van Gounod, voor het laatst uitgevoerd hier in zijn eigen stad.

Zijn laatste succes. Hij moet zijn afscheid aankondigen. De handen en het hoofd willen niet meer zo goed, zijn ogen gaan achteruit. Het orkest en het publiek hebben het nog niet gemerkt, maar hijzelf wel. De perfectie is er nog, maar het kost te veel inspanning. Hij moet stoppen op dit hoogtepunt.

Wanneer hij de woorden heeft gesproken, reageert het publiek zoals verwacht – eerst even stil, dan kreten van ontzetting en medeleven, en dan wéér een daverend applaus. Het houdt pas na lange tijd op. Het podiumlicht gaat uit, de orkestleden en artiesten verlaten het podium, maar hij blijft staan en ziet vanaf het donkere toneel hoe het publiek onder opgewonden geroezemoes de zaal verlaat. Hij blijft tot het stil en leeg is.

Van rechts klinken voetstappen, de toneelmeester komt op. ‘Was het weer mooi, Herman?’

‘Ja, een meesterwerk. Ze zullen me missen, en ik hen, maar het kan niet anders.’

‘Cecilia mist je ook. Ze belde net, ze dacht wel dat je hier weer zou zijn. Wil je een kopje thee? Dan komt ze je zo met de auto ophalen.’

‘Ja, dat is goed.’ In zijn hoofd houdt het applaus maar niet op.