Jolien zingt terwijl ze de badkamer schrobt. Ludo hoort het door het open raam: My love has got no money, he's got his strong beliefs, de woorden half verkeerd. Chloorlucht drijft naar buiten. Ze is vijftien maar klinkt jonger.

Hij werkt aan de haag en knipt de uitlopers weg. Het domein moet er perfect uitzien. Gratis wonen in het koetshuis, salaris. Hij stelt geen vragen.

Van Damme komt over het pad. Vijftig jaar, gebruind, wit poloshirt met paardje. 'Ludo, moment?'

Ludo legt de heggenschaar neer.

'Je dochter doet het goed. De gasten waarderen haar.'

Ludo knikt. Jolien poetst drie keer per week de gastenverblijven, vijftig euro per keer. Ze koopt er kleren van, make-up, tijdschriften.

'De mensen die hier komen zijn gespannen. Jolien stelt ze op hun gemak. Ik wil haar daar meer voor inzetten. Gezelschap houden, thee brengen, praten. Honderd euro per sessie.'

Ludo kijkt naar het gastenverblijf. Jolien danst terwijl ze dweilt.

'Wat gebeurt er in die verblijven?'

Van Damme glimlacht. 'Mensen herstellen.'

'Van wat?'

'Medische ingrepen. Privé, discreet.'

Ludo had het gezien. Littekens, nachtvluchten, ambulances zonder naam.

'Is het veilig voor Jolien?'

'Volstrekt. Ze hoeft alleen aardig te zijn.'

'Honderdvijftig,' zegt Ludo.

Van Damme lacht. 'Honderdtwintig.'

'Goed.'

'Praten met mensen?' zegt Jolien. 'Dat vind ik leuk.'

Ze zitten aan de keukentafel. Ludo maakt eten, Jolien dekt. Hun ritme.

'Het zijn mensen die ziek zijn. Of pijn hebben.'

'Bij oma kon ik haar ook altijd aan het lachen maken.'

Oma stierf drie jaar geleden. Jolien ging elke dag, vertelde verhalen, hield handjes vast.

'Je doet het alleen als je het echt wil. Als het raar voelt, stop je meteen.'

'Oké papa.'

De eerste is een jongen, tweeëntwintig of drieëntwintig. Accent van de straat. Tatoeages op zijn armen — een boom, ranken, verwelkte bloemen. Litteken door zijn wenkbrauw. Hij zit op het terras als Jolien komt, draait een sigaret, staart naar de vijver.

'Hoi,' zegt Jolien.

Hij kijkt op. 'Hoi.'

'Ik ben Jolien. Ik kom gezelschap houden. Als je dat wilt tenminste.'

'Oké.'

Ze gaat zitten, zegt niets. Bij oma deed ze dat ook. Gewoon stilzitten.

Na tien minuten zegt hij: 'Rare job.'

'Vind je? Ik vind het niet raar. Gewoon zitten en wat vriendelijk zijn.'

'Betaald worden om vriendelijk te zijn.'

'Nee, ik word betaald om hier te zijn. Vriendelijk ben ik sowieso.'

Hij lacht. 'Slim.'

'Iedereen zegt dat, maar ik ben niet slim hoor. Ik ben gewoon mezelf.'

Ze zitten een uur. Praten over Coldplay, Star Wars, de eenden op de vijver die altijd ruzie maken. Hij heet Dylan, woont in Antwerpen, is hier voor 'iets met het ziekenhuis'. Jolien vraagt niet door.

Als ze weggaat: 'Kom je morgen weer?'

'Als je dat wilt.'

'Ja, kom maar.'

Jolien praat over hem tijdens het eten. 'Hij is heel lief, papa. En hij was een beetje verdrietig denk ik maar toen ik over de eenden vertelde moest hij lachen. Mag ik morgen weer?'

'Hoe oud is hij?'

'Drieëntwintig ofzo.'

'Dat is wel oud, Jolien.'

'We praten alleen maar.'

Ludo zegt niets meer.

Jolien gaat elke dag naar Dylan.

De derde dag bakt ze hartjeskoekjes. Roze glazuur, wat scheef. Dylan lacht als hij ze ziet maar eet ze allemaal op. 'Mijn moeder bakte vroeger ook,' zegt hij. 'Toen ze nog kon.'

Hij is stil. Dan: 'Je bent echt lief, weet je dat?'

Jolien lacht. 'Wat heeft ze dan?'

'Ze is ziek. Erg ziek. Kost veel geld.'

Jolien knikt.

Hij vertelt over Antwerpen, zijn werk in de garage, de baas die hem zwart betaalt. 'Ik spaar. Voor later.'

'Voor wat dan?'

'Weet nog niet. Iets beters.'

Ze zitten stil. De eenden op de vijver. Een vliegtuig boven. Dylan draait een sigaret en Jolien kijkt hoe zijn handen bewegen, precies, alsof hij het al duizend keer deed.

'Vind je het niet eenzaam hier?' vraagt ze.

Hij kijkt haar aan. 'Minder nu.'

De vijfde dag zegt Dylan: 'Als ik hier weg ben, ga ik misschien een tuincentrum beginnen. Een kleintje, niks groots. Gewoon planten verkopen, mensen helpen hun tuin mooi maken.'

'Dat klinkt leuk.'

'Ja.' Hij rookt. 'Mijn baas in de garage heeft thuis een grote tuin, daar heb ik veel geleerd. Enten, snoeien, dat soort dingen.'

'Ik weet niet wat enten is.'

'Twee planten aan elkaar laten groeien. De ene leent zijn wortels, de ander zijn takken.' Hij drukt zijn sigaret uit. 'Soms lukt het, soms niet.'

'En als het niet lukt?'

'Dan sterft er een van de twee.'

Ludo ziet hen. Ze zitten dicht bij elkaar op de bank. Jolien lacht. Dylan kijkt naar haar en dan weg.

Hij stapt op hen af. 'Jolien, tijd.'

'Maar het is nog geen vier uur, papa.'

'Toch tijd.'

Dylan staat op. 'Sorry meneer.'

'Weet ik. Ik kom haar halen.'

Jolien zucht, pakt haar tas. 'Tot morgen Dylan.'

'Tot morgen.'

Buiten: 'Waarom doe je zo?'

'Hoe?'

'Zo boos.'

Ludo loopt door. Jolien volgt.

Die avond komt Van Damme.

'Dylan's procedure is overmorgen. Maandag. Daarna een week herstel, dan is hij weg.'

'Wat voor procedure?'

'Hij verkoopt iets. Medisch. Koper is al gevonden. Dertigduizend.'

'Wat verkoopt hij?'

'Een deel van zichzelf. Iets wat hij kan missen.'

'Weet Jolien dit?'

'Nee. En dat blijft zo.'

Ludo knikt.

'Zeg er niets over. Maakt het alleen ingewikkelder.'

De volgende middag, als Jolien bij Dylan is, loopt Ludo langs het gastenverblijf. Ziet hen door het raam. Ze lacht om iets wat Dylan zegt. Haar hand ligt bijna tegen de zijne op de bank.

Ludo blijft staan. Wil naar binnen, haar weghalen.

Hij doet het niet.

Hij loopt door.

Die avond vertelt Ludo het.

'Dylan is hier voor geld. Dertigduizend euro. Hij verkooft iets van zichzelf. Medisch. Dan gaat hij terug naar Antwerpen.'

Jolien staart hem aan. 'Van zichzelf?'

'Ja.'

'Maar... waarom?'

'Voor geld.'

'Maar dan is hij toch niet meer compleet?'

'Misschien niet. Maar hij doet het toch.'

Jolien zegt niets meer. Staat op, loopt naar haar kamer. Ludo hoort haar huilen.

De hele avond blijft Jolien in haar kamer. Ludo klopt. 'Jo?'

'Ga weg.'

'Wil je praten?'

'Nee.'

Hij gaat weg. Kookt voor zichzelf, eet alleen.

Om tien uur komt Jolien naar beneden. Rode ogen. 'Mag ik alsjeblieft nog één keer naar hem toe? Om te zeggen dat ik het weet?'

'Oké.'

'Dank je.'

Jolien gaat naar het gastenverblijf. Ludo wacht. Elf uur, twaalf uur, één uur. Ze komt niet terug.

Hij gaat naar het verblijf, klopt aan. Dylan doet open. 'Meneer.'

'Waar is Jolien?'

'Binnen. We praten.'

'Ik wil haar zien.'

Dylan doet de deur open. Jolien zit op de bank, rode ogen, een schrift op schoot. Ludo ziet het: plantennamen in Joliens handschrift, adressen van tuincentra in Antwerpen. Keurig opgeschreven.

'Papa. Ik ben bijna klaar.'

'Waarmee?'

'We praten gewoon.'

Ludo kijkt naar Dylan. Dylan kijkt terug. Iets in zijn gezicht dat er gisteren niet was.

'Vijf minuten.'

'Oké.'

Hij gaat weg. Jolien komt na tien minuten, het schrift onder haar arm.

'Wat is dat?'

'Iets voor Dylan. Om te helpen.'

'Waarmee?'

'Gewoon. Helpen.'

Ze gaat naar haar kamer voordat hij meer kan vragen.

Maandagochtend is de operatie. Ludo werkt in de boomgaard, probeert een appelboom te enten. De ent slaat niet aan. Hij snijdt het los, probeert opnieuw. Ook de tweede faalt.

Jolien is naar school.

Om twee uur komt Van Damme. Gezicht strak.

'Dylan is weg.'

'Wat bedoel je?'

'Vertrokken. Vanochtend, voor de operatie.'

'Wanneer?'

'Rond zeven uur. Raam open, tas weg.'

'Heeft hij iets achtergelaten?'

'Alleen dit.' Van Damme geeft hem een briefje. Joliens handschrift: Sorry. Hij hoort hier niet.

Ludo vouwt het op.

'Waar is je dochter?'

'School.'

'Bel haar.'

Ludo belt. Geen gehoor. Belt opnieuw. Voicemail.

Van Damme's gezicht wordt harder. 'Ze heeft dit gedaan.'

'Dat weet je niet.'

'Ik weet het wel. Hij is me dertigduizend schuldig. Plus kosten. Veertigduizend totaal. Jij betaalt of je vindt hem.'

'Ik heb geen veertigduizend.'

'Je hebt tot morgenavond.'

Van Damme loopt weg. Ludo blijft staan tussen zijn bomen.

Om vier uur komt Jolien thuis. Ludo zit aan de keukentafel.

'Waar is Dylan?'

'Weg.'

'Waar heen?'

'Weet ik niet.'

'Jolien.'

'Echt papa, hij heeft niks gezegd waar hij heen ging.'

'Heb je hem geholpen?'

Ze kijkt hem aan. Knikt.

'Hoe dan?'

'Ik heb hem geld gegeven. Driehonderd euro van mijn spaarrekening. En ik heb opgeschreven welke trein hij moest nemen naar Antwerpen. Welke trein en hoe laat.'

'Waarom heb je dat gedaan?'

'Omdat hij anders iets van zichzelf moest weggeven. Dat is toch zielig? Dan is hij niet meer compleet.'

Ludo staat op, loopt naar het raam.

'Van Damme zegt dat wij nu veertigduizend schuldig zijn. Dat ik Dylan moet vinden of betalen.'

Jolien zegt niets.

'Dan gaan we toch ergens anders wonen?' zegt ze dan. 'Bij tante Mieke of zo?'

Ludo draait zich om. Kijkt naar zijn dochter. Vijftien jaar, ogen die alles geloven.

'Van Damme laat ons niet gaan.'

Die nacht kan Ludo niet slapen. Om drie uur hoort hij voetstappen. Jolien in de keuken, gekleed, tas op haar rug.

'Wat doe je?'

Ze schrikt. 'Papa, ik dacht dat je sliep.'

'Waar ga je heen?'

'Naar Dylan. Hij heeft me ge-sms't. Hij zegt dat ik kan komen. Hij heeft werk gevonden. Bij een tuincentrum. Hij zegt dat het veilig is.'

'Jolien, nee.'

'Papa, ik moet. Als ik hier blijf, wordt Van Damme boos op jou. Als ik wegga dan is alles oké.'

'Hij wil geld, niet dat jij weggaat.'

'Dan ga ik werken. Dan geef ik hem geld. Maar ik blijf niet hier.'

Ludo grijpt haar arm. 'Jolien...'

Ze kijkt hem aan. 'Papa, laat me gaan.'

'Die jongen liegt.'

'Misschien. Maar hier is niks. En als er een kans is...'

Hij laat haar arm los.

'Dag papa. Ik hou van je.'

Ze loopt naar buiten. Ludo kijkt haar na. Ziet haar lopen over het pad, naar de poort. Ze zwaait nog een keer.

Hij blijft staan tot ze verdwenen is.

Dan gaat hij naar de boomgaard. Staat tussen zijn bomen. Voelt aan de mislukte enten.

De volgende ochtend belt Ludo een advocaat. De secretaresse zet hem door.

'Mijn werkgever houdt me verantwoordelijk voor een verdwenen patiënt. Medische procedure. Hij eist veertigduizend euro.'

De advocaat stelt vragen. Contract? Geen. Schriftelijke overeenkomst? Geen. Bewijs van schuld? Geen.

'Wat voor procedures worden daar uitgevoerd?'

Ludo zwijgt.

'Meneer?'

'Privé. Medisch.'

'Illegaal?'

'Dat weet ik niet.'

De advocaat zucht. 'Als u naar de politie gaat, wordt het ingewikkeld. Voor u ook. U woont op het terrein, u werkt er. Ze zullen vragen stellen. En als uw werkgever goede advocaten heeft...'

'Heeft hij.'

'Dan wordt het duur. En langdurig. En uw dochter...'

'Wat is daarmee?'

'Hoe oud is ze?'

'Vijftien.'

'En ze werkt daar?'

Ludo zegt niets.

'Begrijpt u wat ik bedoel?'

Ludo begrijpt het.

'Mijn advies: probeer het onderling te regelen. Betaal in termijnen, werk het af. Bel me niet meer over deze zaak.'

De verbinding wordt verbroken.

Om tien uur komt Van Damme.

'Waar is je dochter?'

'Weg, naar Dylan.'

Van Damme glimlacht. 'Dat dacht ik al. Ik heb mensen in Antwerpen. Ze vinden haar.'

Ludo zegt niets.

'Dan brengen ze haar terug. Dan gaat ze voor me werken. Gezelschap houden voor klanten. Rijke mensen die eenzaam zijn, begrijp je? Jonge meisjes stellen ze op hun gemak. Maken alles... natuurlijker. En jij werkt hier gratis. Drie jaar. Dan zijn we quitte.'

'Nee.'

'Je hebt niet veel keuze. Je kunt naar de politie, maar dan vertel ik over Dylans ontsnapping. Jouw dochter hielp hem, gaf hem geld. Medeplichtigheid aan contractbreuk, diefstal van medisch materiaal. En ik heb goede advocaten.'

Stilte.

Van Damme zet een stap dichterbij. 'Of je werkt samen. Dan bescherm ik haar. Geen rare klanten, geen gevaarlijke situaties. Gewoon gezelschap houden, thee brengen. Zoals nu.'

'Drie jaar?'

'Drie jaar. Daarna zijn jullie vrij.'

Ludo sluit zijn ogen. Opent ze. 'Goed.'

Van Damme knikt. 'Verstandig. Morgen beginnen we.'

Hij gaat weg.

Ludo blijft staan. Voelt niets. Geen spijt, geen opluchting. Alleen leegte.

Negen dagen gaan voorbij.

Ludo werkt in de boomgaard, knipt heggen, harkt bladeren. Van Damme komt langs, zegt niets, kijkt alleen. Nieuwe gasten arriveren. Ludo ziet ze niet.

Op de tiende dag een sms: Papa, ze hebben me gevonden. Ik kom naar huis. Het spijt me. Dylan was er wel maar het tuincentrum niet. Hij had geen geld voor de huur. Gewoon een leeg pand. En toen kwamen die mannen. X Jo.

Ludo leest de sms. Opnieuw. Opnieuw.

Die avond komt Van Damme met Jolien. Ze stapt uit de auto. Haar tas is weg, haar ogen leeg.

'Ze kan naar binnen. Morgen beginnen we.'

Jolien loopt naar het koetshuis zonder om te kijken.

Van Damme rijdt weg.

Ludo gaat naar binnen, klopt op de badkamerdeur. 'Jo?'

Geen antwoord. Alleen stromend water.

Hij maakt eten. Jolien komt niet.

Om tien uur gaat hij kijken. Ze ligt in bed, ogen open.

'Wil je praten?'

'Nee.'

'Het spijt me.'

'Dylan was er wel papa. Hij stond voor een leeg pand. Hij zei dat de eigenaar van gedachten was veranderd. Dat hij geen huurcontract wilde. Dat hij het geld niet terug kreeg.' Ze is stil. 'Hij huilde. Ik had hem nog nooit zien huilen. En toen kwamen die mannen.'

'Ik weet het.'

Jolien zegt niets meer. Draait zich om.

'Ga weg papa.'

Hij gaat weg. Staat in de gang, hoort haar huilen.

Hij gaat naar de keuken. Zit in het donker.

De volgende ochtend gaat Ludo naar de boomgaard. Kijkt naar de enten. Allemaal mislukt.

Hij pakt zijn mes, snijdt ze los. Gooit ze op een hoop.

Jolien komt naar buiten. Gaat naast hem staan.

'Dylan is hier. Ik zag hem. Moet hij nu toch die operatie doen?'

Ludo zegt niets.

'Hij keek niet naar me. Alsof hij me niet kent.'

Jolien kijkt naar de hoop mislukte enten. 'Waarom groeiden ze niet?'

'Te laat. Het weefsel was te oud.'

'Kun je het opnieuw proberen?'

'Volgend jaar misschien.'

Jolien knikt. 'Denk je dat wij ook opnieuw kunnen?'

Ludo kijkt naar zijn dochter. Vijftien jaar. Hij wil zeggen: ja, natuurlijk. Over drie jaar zijn we vrij.

'Ik weet het niet.'

Jolien knikt. 'Ik ook niet.'

Ze lopen terug. Samen. Hij pakt de heggenschaar, begint te knippen. Jolien gaat naar binnen.

Door het open raam hoort hij haar. Na na na na na. Zachter dan vorige week. Maar ze zingt.