‘Ha lieverd …’

Alsof je zometeen de voordeur openmaakt. Op de achtergrond klinkt het geruis van de autoradio. Een vrolijk popnummer dat schril afsteekt tegen de stilte in deze kamer.

‘Ik ben onderweg naar huis.’

Het antwoordapparaat kraakt.

Naar huis …

Ik weet precies hoe je kijkt als je dat zegt. Je ogen half op de weg gericht, een flauwe glimlach om je lippen. Je stem klinkt zo dichtbij dat ik je parfum kan ruiken.

‘Het loopt wat uit. Er staat een file bij de afrit.’

Je ergerde je altijd zo aan files. Je trommelde met je vingers op het stuur en zuchtte als er een auto van baan wisselde.

De richtingaanwijzer tikt tegen het raam.

‘Maak je geen zorgen, ik ben er zo.’

De tafel was gedekt voor twee. De aardappelen verdroogden langzaam in de pan. De damp verdween van de groenten tot alles koud en smakeloos werd. De klok aan de muur tikte genadeloos door.

‘En zet de koffie maar vast klaar.’

Ik dronk koffie om de tijd te doden. Eén kopje, twee kopjes, tot het zwarte vocht in mijn maag brandde en ik trilde op mijn benen. Mijn ogen bleven maar naar het raam dwalen, zoekend naar koplampen op de oprit.

Op de achtergrond lacht iemand hard op de radio. Een dj die een flauwe grap maakt.

‘Ik heb trouwens iets gezien dat jij mooi zou vinden.’

Zou.

Dat ene woord snijdt door mijn ziel.

‘Vertel ik je straks wel.’

Het bericht eindigt met een diepe ademteug.

‘Tot zo, lief.’

Geen pieptoon. Geen tweede bericht. Alleen een ijzingwekkende, allesoverheersende leegte die de kamer vult.

De deurbel luidde. Er stonden twee agenten op de stoep, hun blikken strak en vol medeleven. Hun petten in de handen gedrukt. Eén noemde jouw naam, en op dat moment stortte mijn wereld geruisloos in.

Mijn vinger zweeft boven het scherm van het antwoordapparaat. De tranen branden in mijn ogen, maar ik kan het niet laten.

Nog één keer afspelen.

‘Ha lieverd…’

Ik sluit mijn ogen en geef me over aan je stem. Voor een paar kostbare seconden leef je nog en ben je weer onderweg naar mij.

Onderweg