Drie uur ’s nachts. Hesters mobiel trilt op het nachtkastje. Ze pakt hem op, ziet wie het is en zet hem meteen op luidspreker. Ondertussen port ze Bogdan wakker: ‘Het is Sofia.’

‘Ja lieverd, wat is er?’

Er klinkt alleen gehuil, en een snikkend ‘Mam!’

‘Wat is er, lieverd, waar ben je? Nog op het feest bij Jesper?’

Hortend en stotend komt het eruit: ‘Ik wilde stoppen, ik wilde niet meer verder, maar hij liet me niet gaan. En toen…’ Sofia gaat weer over in onbedaarlijk gehuil.

Bogdan heeft ondertussen zijn kleren al aan, en pakt een gedempte Ruger uit zijn nachtkastje. ‘Waar is ze?’

‘Bij Jesper, dat grote landhuis aan het eind van de Duinlaan. Maar doe dat pistool weg.’

Bogdan legt mopperend het wapen terug en rent de trap af, zijn mobiel aan zijn oor. Hester hoort alleen dat hij Roemeens spreekt. Ze rent achter hem aan en grist nog snel haar jas van de kapstok.

Vier minuten later scheurt de Volvo de Duinlaan in. Sofia zit aan de kant van de weg, een stukje buiten het hek, trillend met haar armen om haar knieën geslagen. Bogdan trekt haar overeind en omhelst haar. ‘We zijn er, je bent veilig.’

Hester neemt haar dochter in de armen, en Bogdan bekijkt nu het landhuis. Het staat aan het eind van een lange oprijlaan. In de tuin ziet hij vuurkorven en feestende jongeren. ‘Wie is Jesper, staat hij daarbij?’ Hij maakt aanstalten om naar het huis te lopen.

‘Nee pap, niet doen!’ snikt Sofia.

‘Stil maar, papa doet niks. Morgen gaan we naar de politie, er zijn genoeg getuigen, lijkt me.’

Sofia duwt haar hoofd in Hesters schouder. ‘Niemand zal mijn kant kiezen tegen Jesper,’ komt er snikkend uit.

Bogdan spuugt op de grond. ‘Steunbewijs, pff! Ik heb geen steunbewijs nodig als jij het zegt!’

Een zwarte BMW komt zachtjes aanrijden zonder verlichting. Twee mannen stappen uit en grijpen naar hun broekband, maar Bogdan maakt een kalmerende beweging met zijn handen. Hij spreekt zacht met ze in het Roemeens. Hun blikken verstrakken wanneer Bogdan naar zijn dochter wijst. Als hij is uitgesproken knikken ze alleen maar. Ze kijken naar Hester en Sofia. ‘Sterkte,’ zegt de oudste van de twee met een zwaar accent.

‘Kom, we gaan naar huis. Milan en Mirko nemen de zaken hier over.’

‘Geen geweld, Bogdan, ik wil het niet hebben!’

‘Geen geweld,’ beaamt Bogdan met tegenzin. ‘Ze blijven hier rustig wachten en spreken iedereen die naar huis gaat vriendelijk aan. Over hoe goed het voelt om het juiste te doen. Ik durf te wedden dat er morgen genoeg getuigen zullen zijn die mee willen werken.’

Hester aarzelt even, maar stapt dan in, naast haar dochter op de achterbank.