Klaarwakker van het oorverdovend gerinkel, grijp ik naar de hoorn van de telefoon.

‘Hallo.’
‘Hallo,’ antwoordt iemand.
Ik herken de stem niet. Toch zit er iets vertrouwds in.

‘Met Boersma. Met wie spreek ik?’, vraag ik geïrriteerd. Wie belt er nu midden in de nacht? Het is verdomme drie uur!
‘Boersma … Boersma,’ kauwt iemand aan de andere kant van de lijn op mijn naam.
Ik hoor wat gestommel. Er lijkt iets op de grond te vallen. Geritsel, gekraak.
'Verkeerd verbonden.’ krast de stem. Dan een diepe lange zucht. Klik.

Ik staar naar de gaatjes in de hoorn van de telefoon. Luister even verward naar het tuut, tuut, tuut en leg de hoorn dan met een klap terug op de haak. Naast mij draait Jaap zich om.
‘Wie was dat?’
‘Een of andere malloot. Verkeerd verbonden, hij heeft geen naam gezegd.’
‘Wie zegt tegenwoordig nog verkeerd verbonden? Dat is er een van onze generatie,’ grinnikt Jaap.

Dat klopt, denk ik en ga weer liggen. Mijn maag speelt op. Ik voel me opeens erg onrustig. Kan niet verklaren waarom. Die stem. Ik staar naar het plafond. Kan de slaap niet meer vatten. Jaap zaagt ondertussen de wintervoorraad stookhout weer bij elkaar.

Even later rinkelt de telefoon opnieuw. Ik pak op zonder iets te zeggen.
‘Sandra?’ de stem aan de andere kant zoekt naar bevestiging.
‘Ja, Sandra Boersma.’
‘Boersma?’ Weer dat gemompel.
‘Pater Castorlaan 5?
Ik schiet rechtop en gooi de deken van me af. Opeens is het tropisch warm in de kamer.
Wie is dit? Is dit …? Ik durf de gedachte niet af te maken.
‘Met wie spreek ik?’ zeg ik fel en kijk naar Jaap. Hij ligt nog steeds te snurken. Ongelooflijk. Hier kan een bom vallen en dan nog….

‘Je dacht dat je van me af was hè? Dood en begraven.
Henri?! Onmogelijk,’ schiet het door mijn hoofd. Koude rillingen lopen langs mijn ruggegraat omhoog.
‘Jij vieze, vuile…’ de woorden gaan over in een enorme hoestbui.

Ik wil de hoorn op de haak gooien, maar mijn hand weigert zijn functie.
‘Had je werkelijk gedacht, dat ik je niet zou vinden?’ Weer schiet hij in een hoestbui. Ik hoor hoe hij naar adem hapt, de telefoon laat vallen, vloekt. Ook ik voel zuurstoftekort.

Gespannen wacht ik. Er is iemand bij hem. Sussende geluiden.
‘Hallo?’ De stem van een jonge vrouw.
‘Ja, hallo zeg ik haperend.’
‘Wat heeft u tegen meneer Velderig gezegd? Hij is helemaal overstuur! En hoe komt u erbij hem midden in de nacht op te bellen.’
‘Hij heeft mij gebeld!’ Roep ik gedempt en kijk om naar Jaap.

‘Wie bent u?’
‘Ik ben Klaar Kikken, verpleegkundige in Huize De Laar.’
Op de achtergrond hoor ik Henri roepen: ‘vuil wijf, ik weet waar je woont.’
‘Shh,’ sist Klaar. ‘Ik verzoek u niet meer te bellen, ook niet overdag, ‘ zegt de vrouw en verbreekt de verbinding.

Naast mij draait Jaap zich om en kijkt me vragend aan. ‘Met wie zit jij nu te bellen midden in de nacht?’

Verbroken lijnen