Dokter Hak hield zijn handen plat tegen elkaar en tikte ze tegen zijn getuite lippen.
‘Wat is het?’
Hij antwoordde niet, maar kraste wat neer in mijn dossier. Ik gluurde mee.
‘Maar, op iedereen past toch?’
‘Dat is voor potjes, mevrouw. Voor dekseltjes gaat dat niet op.’
‘Maar …’
‘Uw dimensies. Ze zijn …’ Hij pakte een schaalmodel en bewoog met de punt van zijn pen langs de randen. ‘Ze zijn zeg maar, niet zo populair.’
‘Maar ik ken heel veel deksels met mijn vormen die wel passen. Mijn huisgenoot zij is ook een deksel als ik en heeft vroeger heel veel potjes gepast.’
Hij wees het pennetje naar mijn hoofd. ‘Grijs,’ zei hij. ‘U bent de dertig al gepasseerd. Bijna veertig.’
Ik keek nog eens naar het dossier. Niet omdat ik er iets zou lezen, maar om zijn blik te ontwijken.
‘Uw kansen zijn nul.’ Hij pakte een papierstrook en kriebelde er onleesbare letters op. ‘Dit is een experimenteel recept,’ zei hij.
Ik nam het briefje van hem aan en bedankte hem. Ik kon niet bedwingen dat mijn stem daarbij trilde.
‘Boontjesweg 15, daar kunt u het afhalen.’

Die straat was een bekend uitgaansgebied in Velderdam en ik wist niet dat daar ook een drogisterij was. Ik had mijn fiets geparkeerd in de hekken voor de deur en liep binnen in een donkerbruin betimmerde ruimte. Dit is iets dat een ouderwetse drogisterij zal moeten zijn. Ik was nooit eerder op zo’n plek geweest.

Achter de toonbank stond een man voor een kast vol met bontgekleurde flessen. Hij las het briefje en fronste zijn wenkbrauwen. Ik dacht dat hij de krabbels misschien ook niet kon lezen, maar al gauw graaide hij in een koelkast.
‘Heeft u nooit op een potje gepast?’ vroeg hij.
Ik knikte en voelde mijn wangen rood worden.
Zijn ogen scanden mijn lijf.
Ik trok mijn blouse iets dichter.
Hij plaatste een fles en een glas naast me neer. ‘We hebben geen Sauvignon, maar deze Chardonnay heeft dezelfde werking. Vier glazen per uur. Maar niet langer dan vijf uren. Als het dan nog niet werkt moet je een Taxi raadplegen.’

Ik bestudeerde het medicijn. Op de fles stond dat het op alcoholbasis was. Het had een fruitige geur. Ik nam eerst voorzichtig een kleine slok en daarna goot ik het in een keer achterover.

Ik voelde dat het al snel werkte. Een man aan de andere kant van de toonbank lachte en kwam naar me toe. Hij draaide de fles en las het label. ‘Kom je hier vaker?’
‘Nee, ik ben nog nooit in zo’n drogisterij geweest.’
‘Zo kun je het ook zien,’ zei hij en hij lachte terwijl hij een hand op me legde. ‘Zeg, ben jij op zoek naar dekseltjes?’
‘Nee, ik ben geen potje.’
De man keek op. ‘Oh?’
Ik goot weer een glas achterover en boog me naar hem toe met een hand op zijn schouders..Hij weerde me van zich af en schoot weg. Ik zag hem verdwijnen naar een zaal vol dansende mensen.

Ik hield mijn hoofd scheef en bestudeerde de zaal. Zo’n tafereel had ik hier niet verwacht maar ik zag verschillende interessante potjes. Ik ging de zaal in en mengde me ertussen. Bij een lange wortel hing ik om zijn nek en fluisterde in zijn oor.
‘Hoi, ik ben Amber Pumpkin’.
Hij keek me aan, leek geschrokken en liep snel weg. In het midden van de zaal zag ik een ander meisje een dansje maken en ik probeerde het na te doen. Mijn billen schudden heen en weer en mijn buik deed hetzelfde aan de andere kant. Het was tevergeefs. De potjes gingen allemaal rondom het andere meisje staan en lieten mij alleen. Zij had misschien wel de vormen. Ik keek naar haar randen en zag hoe haar benen dun waren als prinsessenboontjes maar dat haar boezem rond was als twee meloenen.

Ik ging terug naar de toonbank. Ik greep maar de medicijnfles maar de drogisten man trok hem bij me weg. Mevrouw dit werkt niet. Het is tijd om je Taxi te bellen.

De Taximan gaf me een zak papier en een pepermuntje.
'Waarvoor is deze?’ vroeg ik. De man lachte in de spiegel. Hij had vier ogen en reed heel wild. Na twee bochten begon mijn maag te keren en dook ik met mijn mond in de zak.
‘Chardonnay?’ vroeg hij.
Ik knikte zachtjes.

Bij mij thuis ondersteunde hij me tot mijn deur.
‘U bent een leuk potje,’ zei ik. ‘Wilt u mee naar binnen?’
Hij antwoordde niet. Hij drukte op de deurbel en vertrok.

Mijn huisgenoot deed open en bracht me naar de bank.
‘Ik ga nooit iemand vinden. Niks past op mij!’
Ze zette een glas water voor me neer en ging naast me zitten. Ik leunde tegen haar aan. Kalmpjes streelde ze mijn haar.

#27 potjes en deksels