Toen Merel en ik elkaar ontmoetten, raakte zij haar slippers kwijt. Ik tilde haar de hele weg, tot we neervielen in het hoge gras. Ik voel de pijn nog in mijn knieën. En net op ons mooiste moment vloog een paarse vlinder voorbij.

Daarna was zij wel vaker dingen kwijt. Zelfs het jubileum van die eerste nacht. Maar ik kan haar niet meer dragen en de pijn gaat dieper dan mijn botten.

Geen rollebollen in het gras, geen diner met wijn en kaarsen. Ik moet het doen met alleen dat ene telefoon bericht.

“Ah nee, lieverd, voicemail? Niet nu. Ik had je nog zo graag gehoord.”

Lievérd in plaats van Líéverd. De klemtoon had ze altijd gek. Ik speel haar bericht zo keer op keer en eindeloos, genietend van haar zacht bekakte stem.

“de telomeren, ze gaan gek door elkaar, ik moet langer ...”

Ze zei het altijd als tééélomeren, en haar g in 'gaan' en 'gek' was geil.

Maar hoe vaak ik haar bericht ook afspeel. Ik moet het doen met enkel haar berichtje.

“Ik regel onze avond nog later, goed?”

Elke keer als ik die zin hoor breekt een stuk van mijn hart. Mijn telomeer voor Merel raakt langzaam op en ik heb angst voor wat er dan gebeurt.

Ik blijf het bericht beluisteren. Haar g-tjes en de klemtonen. Ik bedenk hoe ze zachte woordjes in mijn oor kan fluisteren, zoals op die allereerste nacht.

Maar ook telkens weer hakken de woorden in op mijn liefde en klinken de flarden killer en harder.

“de groeten aan vlinder”

Vlinder, vlinder. Ik hoor het als de zangerige stem van een engel. Het kruipt tegen me aan en drukt kriebelige haren in mijn gezicht. Even denk ik dat zij het is die er is. 'Waar luister je naar papa?' vraagt het bezorgd met een gekke klemtoon op de p en de aa.

”dag lieverd,”

zegt de zwoele stem die steeds zwakker wordt.

#28 Toen Merel