Op de foto staan vier mannen op een stoffige vlakte, wapens in de hand, opgestroopte mouwen. Hij staat links, zijn arm om de schouder van een ander die een week later geen gezicht meer had.
Zijn handen liggen plat op de oude Nokia.
Hij zoekt de voicemail op. Zijn eigen stem. Dof, monotoon.
'Je bent er dus nog. Geen idee hoe je het geflikt hebt. Een goeie psycholoog, alcohol, drugs, seks? Drie jaar heb je het volgehouden. Even lang als je twee buitenlandse missies. Als het nu nog steeds zo is, dan mag je gaan.’
Stilte.
'Maar als het minder is geworden - ook maar een beetje - dan blijf je.
Dan blijf je, klootzak!’
Een piep.
Bericht beëindigd.
Buiten trekt het verkeer voorbij.
Hij haalt het pistool uit de kast. Telt de patronen.
Op de plank eronder liggen drie bioscoopkaartjes voor Paddington. De datum is nog net leesbaar. Hij draait ze tussen zijn vingers. Alle drie hebben ze het scheurtje van de controleur. Op de achterkant staat met blauwe balpen een tijdstip gekrabbeld. Hij legt ze terug.
In de keuken opent hij de koelkast. Een halfvol pak melk. Een pot mosterd. Een bakje met iets dat nodig weg moet. Hij sluit de deur.
In de gootsteen staat een bord met opgedroogde pastasaus. Hij zet de kraan even open, draait hem dan weer dicht.
Terug in de woonkamer legt hij het pistool op tafel. Daarnaast de telefoon.
De zon zakt achter de flatgebouwen. Het verkeer wordt dunner. Hij gaat zitten.
Nog één keer speelt hij het bericht af. In de stilte hoort hij zijn ademhaling.
Door het open raam drijft de geur van gebakken ui naar binnen.
Hij legt de telefoon neer.
Dan schuift hij het pistool van zich af.
Niet ver.
Een handbreedte.
Nog een.
Hij pakt de Nokia weer op.
Log in om te reageren
door de korte aanwijzingen lees ik zelf een heel verhaal binnen dit verhaal en dat vind ik altijd zo bijzonder aan jouw verhalen. Ik lees tussen de regels over bermbommen, over PTSS, over een vrouw en een kind die niet meer bij hem zijn, ik zie die zielige koelkast voor me van een man die niet voor...
Mooi hoor, Jan. De rol van de HP is schimmig. Hij luistert naar zijn eigen dreigende stem. Bedreigt hij nu zichzelf in het telefoongesprek en overleeft hij dan vervolgens volgens zijn eigen opgestelde regels? Dat blijft wat mysterieus. Wat mij intrigeert zijn die kaartjes voor Paddington. Zou een ...
Hoi Lukas, Nu zit je op een verkeerd spoor. De HP is geen zware crimineel, maar een slachtoffer van een systeem waarin mensenlevens ondergeschikt worden gemaakt aan de idee dat de democratie tot het einde van de geschiedenis zal leiden.