"I love you," typ ik, en druk op verzenden.
Shit!
Meteen daarna zie ik het: "I live you."
Typefout.
Op zich helemaal niet erg, ware het niet dat het waar is.
“Ik leef je.”
Als in een parallel universum waarin ik uitsluitend besta door jou waar te nemen, waarin jouw geluiden mijn stiltes vullen, jouw bewegingen mijn rust definiëren.
Tien minuten later antwoord je: "Typefout?"
Ik aarzel.
Typ dan: "Nee. Geen fout."
Drie grijze belletjes dansen op mijn scherm.
Stoppen.
Beginnen opnieuw.
"Ik begrijp het," antwoord je uiteindelijk.
Maar dat doe je niet.
Niemand begrijpt het.
Zelfs ik niet.