Een tastbare herinnering

Het bewaren van een haarlok. Onsmakelijk vond ik het, maar ik zei het niet. Harald had van zowel zijn vader, als van zijn moeder een plukje haar ingeplakt. Het schriftje had hij onder mijn neus gehouden. ‘Ruik je het? Zo rook mijn moeder.’
Dat de lijmlucht overheerste, besloot ik ook maar niet te zeggen. Harald had in één klap zijn beide ouders verloren. De chauffeur van de bus die hen naar Italië zou brengen, was in slaap gevallen achter het stuur.

Waar zienden foto’s hebben, moeten wij blinden het met tastbare memento’s doen. Onze doden daarmee weer tot leven wekken. Van Harald heb ik geen haarlok nodig, om me te herinneren wie hij was. Jarenlang deelden we dezelfde slaapzaal. Hij sliep in het bed achter het mijne. Zijn gesnurk, zijn slapen was onschuldig. Geen moordwapen, zoals bij die chauffeur. Had hij de stemmen van zijn ouders kunnen conserveren, dan had hij dat zeker gedaan. Vanmorgen bleek het mijn beurt om te treuren.

‘Pa is dood.’ Had de stem gezegd. ‘De begrafenis is morgen.’

Ik luisterde het bericht op de voicemail nog een keer. Daar was diezelfde lijzigheid, dat trage ritme van Harald’s stem. Maar het was Harald niet, het was zijn zoon.

Die jongen heeft zijn grootouders van vaderszijde nooit gekend. Misschien zijn er echo’s van hen achtergebleven, in de vorm van zijn handen en de talenten die hij heeft. Ik weet het niet, ik zal het morgen wel ervaren. Als ik zijn handen in de mijne neem. Hem condoleer en zeg: 'Het was een fijne vent.' Misschien kan ik dan iets van de handen van Harald voelen, of blijkt dat zijn zoon toch meer de genen van zijn moeder heeft. Haralds lichaam raak ik liever niet aan. Dat koude, stijve, niet-meer-leven. Ik geloof mensen op hun woord, als ze berichten dat er iemand gestorven is.