De rij voor de incheckbalie lijkt eindeloos. Het is zes uur ’s ochtends. Het idee om vroeg te komen hadden duidelijk meer mensen. Met een zucht gaat Elinor op haar koffer zitten. Er is niets aan te doen, ze moet wachten. Dromerig kijkt ze om zich heen. Het was haar nooit opgevallen dat er zoveel vlinders in de vertrekhal vliegen. Gefascineerd volgt ze een roze vlinder door de lucht. Hij maakt diverse rondjes en vliegt richting het raam. Bij het raam ploft hij met een zacht floefje uit elkaar.

Achter haar port een dikke meneer haar in de rug. “Zeg, loop eens door,” briest de man. Voor haar is de balie al in zicht, nog maar een paar mensen. Als het haar beurt is geeft ze glimlachend haar paspoort en vliegticket. De vrouw kijkt haar wantrouwend aan. Elinor vraagt zich af wat ze ziet. Na een goedkeurend knikje mag Elinor doorlopen.

Rustig loopt ze naar de taxfree winkels. Ze heeft tijd genoeg voordat het vliegtuig vertrekt. Bij de koffiebar bestelt ze een kop thee en gaat op een bankje zitten. Een stukje verderop staat een agent met zijn politiehond. De hond kijkt naar haar. Ze glimlacht. Dan komt te hond op haar aflopen. Hij snuffelt aan haar koffer en gaat demonstratief zitten. De agent, die achter zijn hond was aangelopen, kijkt ineens minder vriendelijk. “Mevrouw, zou u met mij mee willen lopen.”

Elinor kijkt de agent verbaasd aan, staat op en volgt hem. In een onderzoeksruimte wordt ze verzocht om haar koffer open te maken. Terwijl de agent haar koffer doorzoekt, moet Elinor aan afgelopen nacht denken. Ze had weer een droom over haar stiefzus, Liesbeth. Waar het precies over ging wist ze niet meer. Maar heel vaak heeft ze haar dood gewenst. Regelmatig droomt ze hoe het zou voelen als ze haar handen om haar verwaande nek zou doen en dan de nek dichtdrukken. Of dat ze haar op andere manieren ombrengt. Ze wordt ruw uit haar dagdroom gehaald als ze geschreeuw achter zich hoort.

Verschrikt kijkt ze naar de agent die ineens een groot bebloed mes in zijn handen heeft. Achter haar staat een agent die schreeuwt dat ze haar handen omhoog moet doen. Verwondert staart ze naar het mes. Ze kan zich niet herinneren dat ze die in haar koffer heeft gestopt. De agent achter haar blijft schreeuwen. Langzaam doet ze haar armen omhoog. Meerdere agenten zijn op het geschreeuw afgekomen. Hardhandig wordt Elinor in de boeien geslagen en meegenomen.

In een gevangeniscel zit Elinor voor zich uit te kijken. Ze snapt er niets van. Waar komt dat mes vandaan? Terwijl ze krampachtig probeert de droom van afgelopen nacht te herinneren, ziet ze voor zich een roze vlinder verschijnen. Glimlachend volgt ze hem naar het raam. Als ook deze met een floefje uit elkaar spat, komen de herinneringen terug. Het was geen droom.

De roze vlinder