Ik zucht. Voor zo'n belangrijk moment in mijn leven is het toch wel erg saai. Niemand had me ooit verteld dat het allemaal zo lang zou duren. De witte kamer geeft ook geen enkele afleiding. Ik had natuurlijk voor een mythisch bos of een tropisch strand moeten kiezen om in te verblijven, maar ik was veel te ongeduldig om te kiezen. Ik dacht dat het wel los zou lopen. De ironie.
De interpretator blijft wel lang weg. 'Even overleggen,' zei ze. 'Zo'n uitslag heb ik nog nooit gezien.' Even. Hoe lang zou het nu geweest zijn? 30 minuten? 1 uur? Ik heb geen klok, alleen die plakkertjes en het infuus dat me begint te irriteren. Ondanks de waarschuwing er niet aan te zitten, begin ik toch te krabben. Niemand die het ziet. Denk ik.
Dan gaat de deur eindelijk open. De interpretator en een oudere dame komen binnen.
'Nogmaals gefeliciteerd met je 20e verjaardag. Ik ben Eva, manager afdeling Noord.' zegt de dame terwijl ze mijn hand schudt. 'Jeroen' zeg ik. Met een verontschuldigende glimlach vervolgt ze, 'Excuses voor het wachten. We weten dat dit spannend is. Een uitslag zoals die van jou komt echter niet vaak voor. Er zaten veel onzekerheden in. We hebben daarom overleg gehad. Er zijn verschillende paden mogelijk. De kans is groot op een mooie levensweg, dus een langere opleidingsduur is mogelijk. Als je daar interesse in hebt.' Ze kijkt op haar tablet. 'Ik zie dat je broer is gestart met de opleiding ruimtevaarttechniek. Het is dus zeker mogelijk. Er zit alleen een onzekerheid in, waardoor...' BEEP. Ineens gaat een alarm af. 'Brandalarm? Ongelofelijk! Kom, we moeten snel evacueren! Annelot, maak jij hem los? Ik moet...' Eva is de kamer al uit voordat mijn interpretator heeft kunnen reageren. Annelot. Door alle spanning was ik helemaal vergeten dat ze zo heette. Ze legt haar tablet naast me op de onderzoeksbank en maakt me los van alle snoeren. 'Kom, snel naar buiten,' zegt ze en we lopen beide naar de deur. Terwijl zij doorloopt, mompel ik 'even nog mijn, eh, dinges, pakken...' en ik ga terug naar de onderzoeksbank. Ik moet het zien.
Het is inderdaad gek. Ik heb dit nog nooit gehoord. Levensduur >60 jaar-80%. Levensduur <1 week-20%. Één week? Wat zou er aan de hand zijn met mij? Ik voel mijn hart op hol slaan. Ik moet me niet gek laten maken! 80% kans op meer dan 60 jaar! Dat is heel mooi! Toch lukt het me niet te kalmeren. De tablet klettert op de grond terwijl ik in elkaar zak en hoe hard ik ook probeer, ik krijg geen lucht meer.
Rennende voetstappen. Eva hangt boven me en draait me ruw op mijn rug. 'Annelot! De tablet! Wat heb je gedaan? Dit is een klasse 1 overtreding! Als hij sterft, ga je de bak in!' Ik hoor meer voetstappen en voel hoe ik op een brancard wordt gegooid. Verschillende stemmen schreeuwen in paniek boven het alarm uit. Ik sluit mijn ogen voor alle herrie...