Hoofdstuk 1 Aspen, Colorado, december 1944

Zijn oma staat voor het raam en kijkt naar buiten. Het is donker. Ze kijkt naar de schaduwen van de bergen, helemaal aan de andere kant van het dal. Voor de luxe houten vakantiewoning uit ligt een lang pad van verse sneeuw dat helemaal doorloopt tot aan het dorp.
Mike wil haar omzeilen maar kan niet om haar heen.
Ze draait zich om en tovert een glimlach op haar gezicht.
“Je bent heel erg op je vriendje gesteld, hé?” vraagt ze, helemaal uit het niets.
Mike kijkt haar onderzoekend aan.
“Ja, oma.”
Hij heeft zijn pyjama aan en loopt op blote voeten.
De open haard brandt nog zachtjes. De laatste blokken hout hebben alweer even geleden vlamgevat.
Hoewel iedereen naar bed is, heeft zijn oma haar mantelpakje nog aan. Ze heeft een kristallen glas rode wijn in haar handen.
“Ik ben blij dat je zo’n hele goede vriend hebt. Vrienden zijn belangrijk in het leven. Zit hij ook bij je in de klas?”
Mike herademt. Blijkbaar heeft zijn oma alleen behoefte aan een praatje voor ze naar bed gaat.
“Ja, hij zit altijd naast me.”
Zijn oma kijkt hem licht doordringend aan. Het is geen vrouw die zich makkelijk voor de gek laat houden.
“Ja, je bent mijn enige kleinzoon,” gaat ze bedachtzaam verder.
“Je hebt nog zes nichtjes en je zuster natuurlijk. Dus ik heb ook nog zeven kleindochters. Je hebt dan wel een klein streepje voor als enige jongen, denk je ook niet?”
Mike knikt. Hij voelt zich wat ongemakkelijk bij het gesprek.
“Je bent dan ook nog de enige die de naam van de familie kan doorgeven,” gaat zijn oma verder.
“Meisjes krijgen altijd de naam van hun man. En als jij dan zonen krijgt, krijgen die ook tenminste nog de naam Young. Heb je ook al wel een vriendinnetje?”
Ze kijkt hem even scherp aan. Mike verschiet van kleur en vraagt zich af waarom ze hierover begint.
“Nee, niet nu op het ogenblik oma.”
De vrouw knikt en nipt aan haar glas.
“Jongens gaan meestal niet zo hard, dat is waar. En als ze jong zijn, van jouw leeftijd, hechten ze meestal meer waarde aan goede vriendschappen met een andere jongen.”
Ze kijkt weer naar buiten als de kerkklok van Aspen begint te slaan. Het is een uur voor middernacht.
“Hoewel jullie mij wel erg close lijken.” Ze draait zich om en kijkt Mike recht in zijn ogen.
“Ja, je oma hoort en ziet meer dan je misschien denkt.”
Wanhopig tracht Mike zich aan haar blik te onttrekken.
“Ik weet het niet, grootmoeder,” probeert hij haar wat te paaien.
“Ik ben gewoon nog geen meisje tegengekomen dat ik leuk vind.”
“Nee, dat wil ik wel geloven,” reageert ze direct. “Als ik jullie zo zie.”
Mike vraagt zich af wat ze denkt te weten.
Ze slaat een andere toon aan. 
“Komt Kyle ook nog een beetje uit een rijke familie?”
“Ik geloof dat dat wel meevalt. Niet zo rijk denk ik. Ze hebben niet zo’n groot huis. Hij heeft alleen zijn moeder, van zijn vader weten ze niet waar hij is gebleven.”
Ze kijkt hem verbaasd aan.
“Dat is merkwaardig. Dus die vader is op een keer verdwenen en nooit meer thuisgekomen?”
Mike knikt.
“Kyle was toen nog klein. Hij is toen samen met zijn moeder verhuisd. Hij heeft nooit meer een andere vader gekregen en omdat ze toen verhuisd zijn, kon zijn echte vader ze ook niet meer vinden. Maar in die tijd woonden ze nog in Colorado.”
Zijn oma loopt naar een geruite bank en nodigt Mike uit om naast haar te komen zitten.
“Dat klinkt mij een beetje als een klein familiedrama. Ze zullen het dan wel niet zo breed hebben. Zorg jij dan een beetje voor hem, Mike?”
Mike gaat aan de andere kant van de bank zitten.
“Ja, we leren meestal samen en hij mag altijd mee-eten. En in de vakanties mag hij dus ook mee.”
“Vindt hij het mooi, hier in Aspen?”
Mike knikt enthousiast.
“Hij vindt het zijn mooiste vakantie ooit. Ook al zijn we hier nog maar een paar dagen.”
“Leert hij ook al een beetje hoe hij moet skiën?”
“Hij moet nog wel wat oefenen. Hij gaat nog niet zo hard naar beneden.”
“Blijf je dan op hem wachten?”
“Nee we gaan tegelijkertijd. Dan kan ik hem overeind helpen als hij valt.”
“Het is maar goed dat je vader een beetje geld verdiend.”
Mike begrijpt niet waarom zijn oma dit zegt maar blijkbaar vindt ze het belangrijk.
“Gaat het goed op school?”
Ze weet van zijn omzwervingen van de afgelopen jaren.
“Ja, ik geloof het wel.” Mike besluit er een positieve draai aan te geven.
“Ik had op de Middle School niet altijd hoge cijfers... Maar op de High School gaat het veel beter.”
Daar was geen woord van gelogen.
“Is iedereen al naar bed?”
“Ik kwam eigenlijk alleen voor een beker cacao voor Kyle.”
Mike staat op om alsnog naar de keuken te gaan.
“Je bent geloof ik wel een echte lieverd van een jongen. Hebben ze dat wel eens tegen je gezegd?”