Inges laatste feestje

De kamer die Henk binnen liep stond blauw van de rook. Op een tafeltje zag hij een aangebroken fles jonge jenever staan, met daarnaast een half gevuld glaasje en wat flesjes bier. Er lagen pakjes sigaretten en een doos sigaartjes. Achter in de kamer stond een bed. Henk zag Inge rechtop in dat bed zitten, terwijl zij een sigaret rookte. Wellicht haar laatste, dacht hij. Toen zij Henk zag, zwaaide ze enthousiast naar hem. Ha, Henk, wat leuk dat je ook gekomen bent. Er zijn wat vrienden en familieleden aanwezig, de dominee is er en dokter Robert is er ook. Hij gaat mij straks het laatste spuitje geven. Het is hier erg gezellig, joh, ik heb nog nooit een euthanasieviering meegemaakt, maar dat ik er zo van zou genieten had ik niet verwacht!
Neem ook wat te drinken, Henk, een jonge jenever of een biertje? Een biertje graag, zei Henk. Doom, geef Henk eens een lekker biertje, zei Inge. De dominee snelde toe, opende een flesje Heineken en gaf het aan Henk. Glas erbij, Henk? Nee, dank u, niet nodig, hoor. Dat is mijn damvriendje, zei Inge tegen de dominee. Hij kan er helemaal niks van, maar Henk is een leuke vent! De dominee nipte aan zijn glaasje jonge jenever. Henk keek aandachtig naar zijn rode neus. Op de achtergrond klonk muziek. Henk meende Andre Hazes te horen. Er hing daar in die kamer echt een feestelijke stemming. De aanwezige mensen, een stuk of twaalf, zaten gezellig met elkaar te praten. Henk werd er vrolijk van. Zo wil ik ook wel afscheid nemen van het leven, dacht hij. Henk stelde zich voor aan de andere aanwezigen en gaf ze een hand. Hij kende alleen tante Ans, een zus van Inges moeder. Zij rookte een sigaartje en blies de rook recht omhoog naar het plafond. Henk keek er naar en stak toen ook maar een sigaartje op.

Plotseling vroeg de dominee om stilte. Hij zette zijn glaasje jenever terug op tafel en nam het woord. Het serieuze deel van de euthanasieviering was aangebroken. Het werd tijd voor het lezen van enkele psalmen, want daarvoor was hij eigenlijk ook gekomen. De dominee las voor met een ietwat onvaste stem. Henk bleef gefascineerd zijn rode neus observeren. De dienst eindigde met een gebed, maar niet voordat alle sigaretten en sigaartjes gedoofd waren.
Het woord was nu aan Inge. Zij was blij dat zij haar sterfdag zelf had kunnen bepalen. Zij bedankte de mensen die in haar leven een rol van betekenis hadden gespeeld en die hier aanwezig waren.

De laatste daad was aan dokter Robert. Terwijl Inge was gaan liggen, haalde hij doodkalm een infuusnaald tevoorschijn om deze in Inges lichaam aan te brengen. Hij vertelde de aanwezigen wat er ging gebeuren. Inge zou snel in een diepe slaap vallen. Daarna zou zij een spierverslapper krijgen die de ademhaling en het hart zou stilzetten. De aanwezigen keken gespannen toe hoe de dokter een einde aan Inges leven ging maken.