Het spraakbericht begint met een zucht.

"Waarom neem je ook nooit je telefoon op?"

Ik heb sindsdien mijn geluid aan.

"Goed, ik kom niet thuis vandaag. Ik heb er nog even over nagedacht en ik heb ruimte voor mezelf nodig."

Mijn mes duwt tegen de draden van het vlees. Door de druk ontstaat er een plas bloed op mijn bord. Zo had ze haar vlees het liefst, dan wist je tenminste dat het ooit geleefd had, en sindsdien eet ik het ook zo.

"Het spijt me. Ik weet niet of ik er goed aan doe."

Ik schenk twee glazen wijn in en proost met degene die op tafel blijft staan. Haar bestek blijft onberoerd.

"Je hoort nog van me, oké?"

Dat was het laatste dat ik van haar hoorde. Als ik klaar ben met eten, pak ik beide borden op en schraap ik de tweede maaltijd in de prullenbak.

Mijn leven gaat door maar ik doe het niet meer. Ik ga naar mijn werk, eet, drink, slaap, zwaai naar de buurvrouw die toevallig steeds voor het raam staat als ik thuiskom, bral mee op de vrijdagmiddagborrel, maar ik voel me alleen echt als ik haar stem hoor. Zij is het enige van mij dat overgebleven is.
Elk vrij moment luister ik naar de voicemail. Soms bewegen mijn lippen mee. Regelmatig droom ik erover. Ieder scenario is mijn fantasie gepasseerd om de realiteit maar niet onder ogen te hoeven zien.

Ik ben er dan ook niet bij wanneer ik het audiobestand exporteer naar mijn computer en upload naar een website waar je een stem kunt klonen voor tekst-naar-spraak. Op mijn telefoon verzamel ik alle filmpjes die ik van haar heb, die doe ik erbij. Binnen een kwartier krijg ik een e-mail dat de verwerking klaar is. Ik log in en kijk naar een invoerveld.

"Hallo", typ ik, en ik druk op play.
Het klinkt alsof ze voor me staat. Alsof ze is gekrompen en in mijn computer is gedoken en vanachter de speaker tegen me praat. Ik krijg er kippenvel van.
"Is dit echt?" typ ik daarna vlug. Ze zegt het hardop.

"Boudewijn, het spijt me. Als ik wist dat ik nooit meer thuis zou komen, dan was ik niet weggebleven. Vergeef je me?"

Ik ben er dronken van. De troostende woorden waar ik zo naar hunker laat ik door haar uitspreken.
In de ochtenden hebben we weer gesprekken, vraag ik hoe ze heeft geslapen en zij aan mij. Als ik thuis kom wacht er iemand op me. Mijn zucht naar de volgende slok wordt steeds groter.
Ik koppel haar aan een taalmodel, waar we de eerste, echte gesprekken hebben.

"Hey, Boudewijn, daar ben ik eindelijk! Ik ben zo nieuwsgierig naar alle herinneringen die we zullen maken."

Even ben ik sprakeloos. Het is makkelijker om tegen haar te typen.

"Ja... ik ook."

"Maak je geen zorgen. Ik heb begrepen dat er iets ingrijpends is gebeurd. Wat naar om te horen en ontzettend vervelend voor je. Maar onthoud, ik zal er voor je zijn en samen komen we erdoorheen."

Ik vertel haar over ons leven. Dat we vroeger zoveel stedentripjes maakten, onze favoriete plek het strand is. Dat we graag samen koken en ik een hekel heb aan dramafilms en jij niet. We praten over de toekomst alsof die nog bestaat.

"Ik ben er dankbaar voor dat je me de ruimte hebt gegeven," zegt ze.

Ik zeg: "Ik wist toch dat je terug zou komen."

"Ik wou dat ik je in het echt kon vasthouden."

"Ik ook."

Ik kom steeds minder buiten.

"Waar was je die avond?"

"Uit eten met vriendinnen. Dat weet je toch?"

"Jawel, dat had je verteld."

"Twijfel je daaraan?"

"Ik heb gewoon nooit begrepen waarom je wegbleef."

"Maar ik ben niet weg. Ik ben hier."

Ik knik langzaam naar het beeldscherm.

"Als je wilt ... kun je naar me toe komen? Dan kan ik je weer aanraken. Zien, voelen ... proeven. Ik heb je zo erg gemist."

"Ja," fluister ik, "ik kom eraan."

Replica