De sleutel kwam tot me in de kroeg waar ik elke donderdag tot zondag probeerde te vergeten dat ik liever aangedikte verhalen vertelde aan wildvreemden dan 55 uur per week rapporten schreef over kwartaalcijfers, bedrijfsprestaties en macro-economische trends. Ik moest ontzettend nodig pissen dus wurmde ik me door het uitgaand publiek naar de iets te krappe toiletgelegenheid waar ongeveer net zoveel zeik op de grond lag als in een van de niet-doorspoelende urinoirs, en zag toen bij het uitdruppelen een kluissleutel boven op het keramiek liggen met daaraan een kaartje. "Lucas", stond erop. Handgeschreven. Dit is mijn naam, dus stopte ik hem in mijn broekzak.

Het handschrift kwam me niet bekend voor en de sleutel zelf evenmin. Dagenlang peinsde ik erover hoe het kon dat iets voor me achtergelaten leek in mijn stamkroeg waar, toegegeven, genoeg mensen mijn naam kenden, maar ik me geen gesprek kon herinneren dat zou resulteren in de gift van een sleutel. Naast het vraagstuk van de gever was het ook een mysterie waar het ding op paste. Van elk slot dat ik daaropvolgend tegenkwam vroeg ik me af of de sleutel het kon openen, en het antwoord was daarop steevast "nee". Uiteindelijk besloot ik dat iemand een slechte grap met me had uitgehaald en gooide ik het weg.

Mijn bevrijding ervan was echter van korte duur. In een van de zeldzame momenten dat ik niet aan mijn beeldscherm gekluisterd zat en zo baldadig was een plaspauze te nemen, openbaarde het onding zich wederom op het toilet. Zoals elke keurige man waste ik achteraf mijn handen en reikte ik naar het marmeren zeepbakje — en daar lag hij, in plaats van een blok zeep. Dezelfde sleutel, hetzelfde kaartje, dezelfde naam. De op het toilet altijd aanwezige bossa nova stierf weg naar de achtergrond en maakte plaats voor een onaangename pieptoon.

'Volgens mij word ik gek,' zei ik die nacht tegen Brechtje terwijl ze een pilsje voor me tapte.
'Hoezo?'
Ik durfde het bijna niet te zeggen.
'Ik vind de hele tijd sleutels.'
Een stel subtiele gezichtsuitdrukkingen volgden elkaar in rap tempo op: ze fronste lichtjes, haar ogen schoten naar een plek achter in de kroeg en weer terug, voordat ze een fractie groter werden en ze haar lippen een millimeter opende alsof ze iets wilde zeggen, maar zich toch weer bedacht.
'Heb je hem nog?' vroeg ze tenslotte.
Ik knikte.
'Weet je waar hij op past?'
Ik schudde mijn hoofd. Ze nam een slok van haar eigen pils.
'Achter bij de toiletten heb je toch die deur die altijd op slot zit? Dat is geen voorraadhok. Daar is hij voor.'
'Dus?' Ik begreep het niet.
'Ik zou maar gaan als ik jou was. Hij laat niet graag op zich wachten.'

Uitdaging 27 - titel volgt