"Mam, mag ik met deze oude telefoon spelen?" Sophie staat bovenaan de trap en ik zie een smartphone in een klein handje boven het trapgat hangen.
"Ik denk het wel schat, maar ik kijk even wel even." Je weet maar nooit of er nog iets op staat, oude foto's of berichten. Als ik een nieuwe telefoon koop ben ik vrij slordig met dingen overzetten. Sophie loopt twee treden naar beneden en voordat ik kan waarschuwen gooit ze het ding naar beneden. Ik kan hem nog net vangen. De telefoon zit in een lichtblauw hoesje en nog voordat ik hem in handen heb herken ik hem. Mijn hart staat stil, alsof het vastgehouden wordt door een ijskoude hand.
"Mam, mag het?" Als ik na een poosje nog geen antwoord geef stormt mijn dochter naar beneden, twee treden tegelijk.
"Waarom geef je geen antwoord mam.
"Oh, deze telefoon is niet om mee te spelen, Sophie, sorry." Ze sputtert nog even tegen, maar verdwijnt dan weer naar haar kamer. Ik merk dat ik nu pas weer adem haal.
Met trillende handen pak ik een oplaadsnoer en het duurt even voordat ik de oplader erin krijg. Daar zit ik aan de keukentafel. Dezelfde plek en dezelfde telefoon als zeven jaar geleden. Toen nog met boosheid en frustratie. Ik zie mezelf nog zitten, een dampend bord eten op tafel. James was weer eens te laat voor het eten. Toen ik opstond schoot er een pijnscheut door mijn buik en bekken. Toen ik de telefoon checkte zag ik minstens tien gemiste oproepen, en ik wist instinctief dat het mis was.
Het scherm knipperde even en Samsung heette me welkom, alsof er niets gebeurd was, en de telefoon gisteren nog gebruikt was. Er stonden nog negen gemiste oproepen. De eerste had ik geopend en teruggebeld. Daarna had ik de telefoon in een hoek gesmeten en nooit meer gebruikt. Alsof dat de reden was dat hij nooit meer thuis is gekomen. Negen oproepen van het bureau. Ik veeg naar beneden en mijn hart staat nog een keer stil. De eerste oproep was niet van het bureau maar van James.
"U heeft nog negen voicemails. ontvangen op.." Als ik de datum hoor schrik ik elke keer weer.
"Mevrouw we moeten u dringend spreken, we sturen iemand naar u toe."
"Niet schrikken mevrouw Sanders, maar er is iets gebeurd met James..."
Dan, na oneindig wachten hoor ik opeens zijn stem.
"Dag schat, het duurt wat langer vandaag, er is een probleempje met een gijzeling."
"probleempje noemt ie dat."
Op de achtergrond klinkt een schot.
"Dekking Sanders!" klinkt er ergens een stem.
Ik duik zelf onwillekeurig in elkaar
"Maak dat je wegkomt James." Gerommel, gevloek.
"Nee, ga niet naar hem toe, die vent is gek!" Ik weet niet waarom maar ik probeer een gebeurtenis van zeven jaar geleden via een voicemail te beïnvloeden.
"Niet doen James, laat ze nou gaan. Denk aan mij, aan ons. Aan onze kleine meid.
Voordat het gesprek eindigt kan ik niet meer. Ik weet hoe het afloopt maar ik kan het niet aan om dat te horen.
"Ik zal je eten warmhouden" mompel ik. Een traan rolt over mijn wang
"Bericht verwijderd. Er zijn geen nieuwe berichten."
"Waarom huil je mam?" Sophie staat naast me. Even kijk ik haar in de ogen.
"Niks schat. Ik moest even aan papa denken."