#30 De poststagair

De stempeldrukmachine liet zijn tsjomptsjomp geluid niet horen en de warmte die normaal van de sorteerder afkwam was waarschijnlijk al ruim een uur afwezig. Ik moet ze hebben verrast met mijn vroege komst. Daar stond ik met mijn lege tas in een lege ruimte.

Terwijl een aantal mensen binnen druppelden om poolshoogte te nemen, was ik al volop bezig met nieuwe post te verzamelen.
‘Niet aankomen!’ krijste een vrouw door de hal.
Ze droeg een grijs pak en had de schorre stem van een dagelijks pakje shag. 
Ik liet de envelop die ik bestudeerde direct uit mijn handen vallen.
‘Wie heeft jou ingewerkt?’ vroeg ze.
‘Ik ben van het uitzendbureau,’ antwoordde ik.
Ze griste de envelop van de grond en plaatste hem terug onder de stapel.
‘Doe dit nooit meer, begrepen?’
Ik knikte, maar ik wist niet precies wat er mis was gegaan.

Ik maakte mijn ochtend af en collega’s waren vol lof over mijn prestatie. Ze spraken over ‘de stapel’, dat die al voor de middag leeg was, en dat een stagiair dit nooit eerder had bereikt. Maar de envelop die de vrouw van mij weg kraste, die ligt nog steeds alleen op die "stapel", en daarover repte niemand een woord.

Die middag dronk ik voor het eerst koffie in plaats van thee. Ik leutte volop mee met de anderen. Tussen gesprekken en gelach over voetbal en politiek, vielen mij fluisterenden stemmen op. 

‘Heeft hij ook de brief bezorgd?’
Ik zweeg en keek de hal in naar de plek waar de stapel lag.

De volgende ochtend was de ruimte als een drukke mierenhoop. Iedereen liep door elkaar heen. Iemand had mij moeten helpen, maar niemand wachtte mij op. Ik ging naar de stapel. De envelop van gisteren was er nog steeds. Het leek wel alsof de brief er triomfantelijk uit stak. Ik trok hem weg en deed hem in mijn tas.

‘Afblijven daar!’ krijste het door de ruimte. In een ogenblik stond ze voor me. Dezelfde vrouw als gisteren. Ik wist eigenlijk niet of zij mijn baas was, maar ze gedroeg zich wel zo. Met een trots op haar wangen wees ze me de weg naar de brievenbakken. Ik boog eerbiedig mijn hoofd en droop weg.

Er lagen stapels brieven en ik nam er een in mijn tas. Binnen een uur had ik het pakket al weggewerkt, maar ik besloot om niet terug te gaan naar het kantoor. Ik ging naar het park en nam die ene brief uit mijn tas.

Het papier van de brief voelde kruimelig en het wit was vergeeld. Het adres was vaag en weggeveegd. Een gestempelde postzegel plakte in de hoek, maar met een code die al jaren oud moet zijn. Ik bekeek de brief aandachtig vanuit alle hoeken maar zag geen enkel ander teken van duidelijkheid. Het was gesloten.

Langs de omgevouwen flap zag ik een kleine opening. Met mijn pink stak ik erin om het te openen. Het papier scheurde lastig maar gaf een aangenaam geluid. Het leek alsof de vogels begonnen mee te fluiten, de eekhoorns dansden en mensen gingen elkaar spontaan kussen.

De mensen… daar zag ik haar. Ze was ook in dit park; in haar grijze pak en met sigaret in de mond. Ze ontknoopte haar jasje en ging liggen op het gras. Ik spiekte heel even naar binnen in de brief, las de eerste regels. Toen keek ik weer naar hoe ze daar lag. Ik scheurde de brief in stukken en werpte ze in de vuilnisbak.