De gulle gast

‘He man, jij ook al hier?’ Ik draai me om, om te zien wie me zo'n ferme klap op mijn schouder geeft. Een te bruingebrand gezicht kijkt me breed lachend aan. In zijn donkere krullen steekt scheef een zonnebril. Een leesbril bungelt in zijn borstharen. Onder zijn veelkleurige boxershort draagt hij jezus-nikes. Wie is dit in hemelsnaam?

‘Wat geweldig. Zijn jullie net aangekomen of staan jullie hier al langer?’

‘Uhm, sinds gisteravond,’ antwoord ik overrompeld door zijn amicaliteit. Tennis? Buurtvereniging? Netwerkborrel? Een van mijn vorige banen? Er komt geen passend plaatje.

‘Monsieur.’ Opgelucht dat ik even geen gesprek hoef voort te zetten, kijk ik terug naar de rijdende bakker die het pinapparaat over de toonbank aanreikt. Gebeurt mij weer. Volgens Ella ben ik gezichtsblind net als die beroemde acteur.  Hoe heette die ook alweer? 

‘Geweldig man, wat een toeval. Suus en ik zijn vorige week aangekomen. Ook eerder dan andere jaren. We hebben weer een prachtige plek. Daarginds.’ Hij wijst richting een hogere plek op de camping, met uitzicht op het water. Maar vol in de zon, denk ik. Blij dat wij een plek onder de bomen hebben. Het leek wel of die dame van de receptie gisteren onze gedachten kon lezen. ‘U bent vroeg, maar we hebben nog steeds een mooi plaatsje in de schaduw voor u,’ had ze met een knipoog gezegd. Ella had ze van top tot teen bekeken. Daarna stak ze alleen naar haar een hand uit.

‘Celine, en u bent?

‘Ella,’

‘Ella.’ had ze herhaald met een pruilend mondje en mij schuin aangekeken. Waarom had ze zich niet aan mij voorgesteld? Had ze nou met me staan flirten? Idioot! Natuurlijk niet. 

‘Ik zal de barbecue voor morgenavond voor u regelen, oké?’ Ella en ik hadden ons lachend aangekeken.

‘Dat is aardig van u,’ hadden we bijna tegelijk uitgesproken. 

‘Pas de pain de campagne aujourd'hui?’ vraagt de bakker.

‘Eh, non, merci,’ antwoord ik aarzelend en neem de baguette aan. De bakker trekt zijn wenkbrauwen op. ‘D'accord, à demain.’

‘Is er vanavond een barbecue?,’ zet de grote onbekende zijn gesprek voort. 

‘Ja, Celine van de receptie zei dat ze een plekje voor ons zou regelen.’ De man schatert het uit. 

‘Da's n goeie! Maar fantastisch man. We zien je vanavond. Met dat mokkeltje van je.’ Wat viel er nu te lachen? Er loopt een koude rilling langs mijn rug. Ik kijk nog eens goed naar de krullenbol en stel me hem voor in een pak, in tenniskleding,  casual. Niets. Hij heeft geen Limburgs accent. Maar wat zegt dat? Mokkeltje! 

‘Tof, tot vanavond,’ zeg ik alsof ik me er ook op verheug hem dan weer te zien. 

Terug bij de tent vertel ik Ella over mijn vreemde ontmoeting en over de bakker die zo raar reageerde. Ze luistert glimlachend naar mijn relaas. 

‘Ben je hier soms al eens eerder geweest? Met een ander mokkeltje?,’ vraagt ze ondeugend. ‘Die Celine had ook wel ogen naar je.’

‘Alleen en voor Celine natuurlijk. Al járen,’ plaag ik haar. Waarom voel ik me opeens betrapt? Ik heb nog nooit iets gehad met iemand anders. Maar die Celine …. die ogen … en de rest  mocht er ook wel zijn. 

‘Hé, hier Casanova,’ haalt Ella me uit mijn dagdroom. 

Als we die avond het terras bij het restaurant oplopen, klinkt er een luid gejuich. Ongemakkelijk lach ik naar al die vreemde gezichten. Ik voel hoe mijn mond opdroogt. Wie denken ze dat ik ben? Ella pakt mijn arm vast en kijkt me met grote vragende ogen aan.

‘Echt nog nooit hier geweest?’

‘Edward, mon chèr ami.’ Een breedgeschouderde man komt op ons aflopen. Op zijn barbecueschort zitten rode vegen. De vork en het mes steekt hij in de lucht als hij zijn buik tegen de mijne duwt en me links en rechts een luchtkus geeft.

'Allo,' stamel ik. 

‘Je ziet er tien jaar jonger uit zonder die baard. Had je veel eerder moeten doen, dan hadden we deze lieftallige dame ook al eens ontmoet,’ knikt hij naar Ella. Die bloost zoals ik haar twintig jaar geleden voor het laatst heb zien blozen. 

‘Een eer om dit weer voor jou te mogen verzorgen.’ Hij draait zich om naar de andere gasten en roept terwijl hij naar mij wijst: ‘Mesdames et messieurs, onze gulle gastgever van vanavond. Laat het u smaken!’