Een verleidelijk spel

Het bakje vla staat onaangeroerd op tafel.
‘Heb je geen trek, pap?’ vraag ik terwijl ik zijn hand naar de lepel kijk.
Hij hoort me wel. Zijn hoofd draait zich naar het kommetje toe. Zijn blik blijft gericht op het paasservet. Met zijn wijsvinger volgt hij de contouren van de eitjes die daarop staan afgedrukt.

Ik doop mijn pink in de lobbige massa. Voel hoe deze zich als een vlies om mijn vinger hecht. Zijn wijsvinger verplaatst zich, hij doopt hem diep in het vla-bad, naast mijn pink. We trekken ze er gelijktijdig uit en stoppen ze in onze monden. Hij mijn pink, ik zijn wijsvinger. Hij lacht. ‘Rietje, malle meid!’

Ik besluit voor even mijn moeders naam te dragen. Weer doop ik mijn vinger in de vla en wacht. Mijn vader durf ik niet aan te kijken, bang dat hij mijn tranen ziet en de betovering zal worden verbroken. Zonder aarzelen speelt hij het spelletje mee, met twee vingers deze keer. Een klodder vla beland op tafel, net naast het schaaltje. Ook aan mijn wang plakt nu vla. Wanneer ik voorover buig om de vla van tafel te vegen, zoent hij me op mijn mond.

‘Nee, pap.’ Mijn wangen gloeien.

De verpleegkundige die het bakje wegpakt heb ik niet horen binnenkomen. ‘Hij heeft er toch niet mee zitten gooien?’ De stoel die ze opzij trekt schraapt onaangenaam luid over de vloer.   

‘Ik lust geen pap.’ zegt mijn vader nors. Zijn vinger heeft de weg naar het servet weer teruggevonden.
‘Het is geen pap. Het is vla meneer Rovers.’ De vrouw trekt de servet onder mijn vaders vinger vandaan en veegt er de tafel mee schoon. ‘Wie heeft de tafel hier nu weer mee gedekt, het is juli!’

Zuchtend gooit ze de servet in de vuilniston. ‘Het spijt me mevrouw. Het zal de stagiaire wel wezen. Die jonkies hebben geen oog voor dat soort dingen. Zo raakt uw vader toch helemaal door de war?’

Mijn blik blijft hangen bij mijn vaders hand, bij de gestapelde trouwring waar nog wat vla aan kleeft. Mijn vochtige pink droog ik stilletjes af aan mijn broek.