Het familiediner

Sofie is druk in de keuken in de weer met potten en pannen. Waarmee niet de indruk gewekt wil worden dat zij een geweldige kok is, maar Stefan moest op het laatste moment nog dringend met de auto naar de garage, die deed weer moeilijk. De auto, niet Stefan. Stefan daarentegen is wel een uitstekende kok, maar daar hebben we in dit verhaal niet veel aan.

Vanavond, dat is precies over 19 minuten en 8 seconden, komt haar zus met aanhang eten. Aimee is van de klok, dus is het nu even aanpoten geblazen om alles op tijd klaar te hebben. Koken is een kwestie van timing, en laat Sofie daar nou, in tegenstelling tot haar zus, ook al, hélemaal geen talent voor hebben.

Precies op het moment dat de vlam in de pan slaat, krijst de deurbel door merg en been. Meedogenloze timing weer, denkt Sofie ietwat gestrest.

„Hallo jongens wat fijn dat jullie er zijn, kom gauw binnen en ga lekker zitten, ik moet even naar het vlees kijken“

„Dat zou ik ook maar even doen ja, gniffelt Johan, plaatselijk smoggy hier. Is Stefan er niet?“

In de keuken klettert servies tegen de grond...

„Ik kan zeker niet helpen?“ roept Aimee vanuit de woonkamer.

Aimee buigt in een hoek van exact 90 graden voorover, drukt haar neus tegen het aquarium en geeft een tikje op het glas: „Dag bloemen, dag vissen, hoe staat het met de calamiteiten bij jullie vandaag? Goh! Hebben jullie een nieuwe vis?“ roept ze verblijd naar Sofie.

Sofie komt met het oortje van een mok in de hand bij het aquarium staan: „Oh die, nee hoor, die hebben we al heel lang maar omdat hij vooral op de bodem bleef zwemmen heeft hij een morfologische adaptatie ondergaan, tenminste; dat is wat wij denken. Eerst werden de vinnen kleiner tot ze ineens afvielen. De hoogzwemmers hebben ze opgegeten, je had ze moeten zien smullen! Ja en daarna kwam de dorsoventrale afplatting; vanwege de neerwaartse druk onderin natuurlijk“

„En die wielen?“ vraagt Aimee wijzend naar het onderstel

„Heeft Stefan eronder gezet, komen van een van zijn oude dinkie toys“

„Goed idee! zo kan hij tenminste nog een beetje rondrijden“

De geur van aangebrand vlees neemt nu de macht over en herinnert Sofie weer aan haar onvermogen: „Jemig! alles is verbrand“ jammert ze.

Aimee kijkt wat verveeld naar haar nagels en diept een nagelvijltje op uit haar handtas: „Waar is Stefan eigenlijk?“

Sofie komt met een koekenpan met vier verkoolde stukken vlees de kamer in: “ dat kunnen we, denk ik, niet meer eten.“

„Tenzij je corpora aliena op het menu hebt staan vandaag“ grapt Johan, en probeert tevergeefs het oprijzende leedvermaak te onderdrukken.

Dan: het geluid van het opengaande slot van de voordeur, iedereen zwijgt en kijkt verwachtingsvol naar de deur.

„Ben er weer! Wat ruikt het hier vreemd?“ roept Stefan al vanuit de gang en komt met zijn jas nog aan de kamer in. "Hallo Johan, Aimee."

„Ongelukje, zegt Sofie met enige schaamte, het ging even een soort van fout.“

„Nou dan eten we toch vis“ antwoordt hij met een hoofdknikje naar het aquarium.

„Wat was er nu met de auto?“ wil Sofie weten.

“De kieuwen waren weer verstopt, zijn nu doorgespoeld."