Zoals afgesproken

Ze bestelde aan de bar een glas witte wijn en vroeg het bonnetje. De barman scheurde het af zonder haar aan te kijken. Negen euro vijftig voor een pinot grigio die in de Colruyt drie euro per fles kostte. Ze stak het bij de andere bonnetjes in haar portefeuille.

Ze was aan haar tweede slok toen er een man naast haar kwam staan. In de zestig. Een blazer die spande rond de schouders, handen van iemand die veertig jaar iets getild had.

'Nadia?'

Ze keek hem aan en zei niets. Mensen laten praten, dat deed ze al tweeëntwintig jaar. 

'Ik dacht het al,' zei hij. 'Ze zeiden een zwarte jas. En dat ge alleen aan de bar zou zitten.'

'Ja,' zei ze.

'Roger.' Hij gaf haar een hand. Zijn hand was droog en warm. 'Ik heb een tafel om halfacht. Ge moet niets eten, als ge niet wil. Alé, ge moogt wel een slaatje bestellen, natuurlijk.'

Het restaurant van het hotel was voor driekwart leeg. Roger schoof haar stoel aan, wat niemand nog deed, en bestelde een fles Saint-Émilion zonder de kaart te bekijken. Hij wist wat die kostte, zag ze. Hij wilde dat zij het ook wist.

'Ik vier iets,' zei hij.

Wat, zei hij niet. Hij wreef met zijn duim over de rand van zijn bord.

Hij was van de chape geweest, vijfenveertig jaar, van zijn achttiende tot vorig jaar. Zeven man in dienst op het hoogtepunt. Hij vertelde over werven in Knokke waar de eigenaars nooit kwamen kijken, over een villa in Sint-Martens-Latem met vloerverwarming in de garage.

'De helft ging toen in enveloppen,' zei hij. 'Dat was normaal. Iedereen deed dat.'

'En de btw?' vroeg ze.

'Welke btw?' Hij lachte. Zijn tanden waren te wit voor zijn gezicht.

Ze voelde haar oren warm worden en nam haar glas vast. Niet doorvragen. Ze vroeg door. 'Zeven man, dat is veel om te verzwijgen.'

'Ge verzwijgt niets. Ge factureert de grote werken en de rest bestaat niet.' Hij plooide zijn servet open en weer dicht. 'Waarom wilt ge dat allemaal weten?'

'Zomaar,' zei ze. 'Mannen vertellen mij altijd over hun werk.'

Dat vond hij grappig. Hij schonk haar bij tot boven het streepje.

Het eten kwam. Hij sneed zijn vlees in kleine, gelijke stukken en at traag. Tussen twee stukken door zei hij: 'Vandaag vijf jaar.'

Ze knikte.

'Ge stelt veel vragen,' zei hij. 'Dat zeiden ze ook, van het bureau. Dat ge goed kunt luisteren.'

Ze wist niet welk verhaal ze hem over haar verteld hadden. Ze at haar witloof.

Bij het dessert - hij had voor hen beiden dame blanche besteld, zonder te vragen - legde hij zijn lepel neer en keek naar een punt naast haar hoofd.

'Mijn dochter weet niet dat ik hier zit,' zei hij. 'Die denkt dat ik dat niet doe, alleen op restaurant. Die belt elke zondag en dan zeg ik dat het goed gaat.'

'Het gaat toch goed,' zei ze.

'Het gaat,' zei hij.

De ijsroom smolt in haar coupe. Ze dacht aan de map op haar kamer. Verstraete Grondwerken. Morgen om halfnegen. Drie jaarrekeningen, twee anonieme meldingen.

'Roger,' zei ze. 'Over vanavond…'

'Nee,' zei hij zonder haar aan te kijken. 'Zeg maar niks.'

Hij at zijn dame blanche verder. Zij ook.

De rekening betaalde hij cash, uit een dikke portefeuille. Hij telde de vijftigers uit en zij telde mee. Hij legde een briefje extra voor de garçon en raakte het bonnetje niet aan. Het bleef op het schoteltje liggen en zij moest op haar handen zitten om het niet te nemen.

In de lobby bleef hij staan bij de liften. Hij haalde een envelop uit zijn binnenzak. Wit, dichtgeplakt, gekreukt op één hoek.

'Zoals afgesproken,' zei hij. 'Ik heb er wat bijgedaan. Voor het luisteren.'

De envelop bleef tussen hen in hangen. Toen nam ze hem aan.

'Moet ik niet...' begon ze.

'Nee.' Hij knoopte zijn blazer dicht. 'Ik ga slapen. Ik ben blij dat ge er waart, Nadia.'

Ze moest de envelop in haar andere hand nemen om hem een hand te geven. Dezelfde droge, warme hand, een tel te lang. Toen stapte hij in de lift.

Op haar kamer lag de map op het bureau. Ze deed haar schoenen uit en ging op het bed zitten. Ze maakte de envelop open met haar duim.

Tien biljetten van vijftig.

Ze legde ze op de map.