Bert

Er zijn maar weinig mensen die Martin en mij van elkaar kunnen onderscheiden. Zelfs onze moeder vergist zich wel eens, als ze ons afzonderlijk van elkaar ziet. Martin vond dat altijd hilarisch. Mij maakte het vooral verdrietig.
Wat ik bedoel te zeggen: ik vond het niet vreemd om voor hem te worden aangezien. Ik hoopte alleen dat het deze keer om iemand ging die niet woedend op hem was. Martin is best wel een beetje een lul. Behoorlijk een lul, eigenlijk.

“Martin! Hé, Martin!”
De jonge vrouw die hem geroepen had, kwam uit de menigte naar me toe gelopen. Ze was klein en tenger en ze droeg een wijde jurk van dunne stof. Geen bh, zag ik. Ik moest even slikken.
“Jij bent wel de laatste die ik hier had verwacht,” lachte ze stralend. Haar mond leek nog groter door de lippenstift die ze had gebruikt. Onder haar gemillimeterde haar tekende de ronding van haar schedel zich perfect af.
“Verrassing,” zou Martin kunnen roepen, dus ik riep dat ook.
Ze lachte opnieuw, te luid. Toen realiseerde ik me: ze valt op hem.
“Kom mee dan.”
Ik kwam mee, terug de broeierige menigte in.

Ik weet niet waarom ik bleef doen alsof ik Martin was.
Nee, laat ik mezelf niet voor de gek houden. Ik weet het donders goed.
Ik vond haar aantrekkelijk. Zij viel op Martin. Ik liet me meeslepen.
Zo eenvoudig was het.
En ik schatte haar minstens 20.

Ook festivalbier kan naar je hoofd stijgen, als je er maar genoeg van drinkt.
De zon was onder, de acts waren afgelopen. Eén voor één doofden de kraampjes om ons heen hun lichten. De menigte dunde uit, maar we stonden nog steeds dicht tegen elkaar aan.
“En nu,” vroeg ze.”
Ik liet mijn handen zachtjes voor me spreken. Ze liet het toe, leek het zelfs aan te moedigen. Ik legde mijn wang tegen haar fluwelen hoofd.
“Weet je nog waar ik woon?”
Een steek van jaloezie, heel even maar. Ik had kunnen weten dat Martin bij haar thuis geweest was. Ook al leek ze totaal niet op de Barbiepoppen met wie hij serieel relaties aanknoopt; een kans op seks zal hij niet hebben laten schieten. Maar toen was toen en nu was nu. Nu was ze met mij en ik begeerde haar om wie ze was.
“Ik zou het vanaf hier niet kunnen vinden,” gaf ik toe.
“Kom mee dan,” zei ze opnieuw.
En ik volgde haar, in een aangename roes, door de afkoelende straten van de stad naar een buitenwijk met keurige tuintjes.

Ik zweer dat ik niet wist dat zij een leerling van hem was.
Kom op zeg, Martin geeft wiskunde op een VMBO. De leerlingen uit zijn hoogste klas zijn 15, 16, na een doublure misschien 17 jaar oud. Ik val toch niet op kinderen!
Zij was in geen enkel opzicht een kind.
Toen ze zei dat haar ouders en broertje op vakantie waren, veronderstelde ik dat haar eigen woning te ver was. Vergeet niet: zij had ook bier gehaald, niet alleen ik. Ze droeg een leeftijdsbandje om haar pols dat zei dat ze meerderjarig was.
Ze had een lichaam dat zei dat ze meerderjarig was.

We deden het op het eenpersoonsbed in haar tienerkamer.
Aanvankelijk was ze gretig, maar toen ik bij haar binnendrong, sloeg ze een kreet en begon ze te worstelen. Ik legde mijn hand over haar mond en ging zo voorzichtig mogelijk verder. Het hielp niet. De magie was verbroken. Nadat ik klaar was gekomen, rolde ik van haar af.
Ik viel uit mijn rol, maar ik moest het vragen:
“Was je nog maagd?”
Zij gaf geen antwoord. Ze huilde alleen maar.
Toen ik me aankleedde, zag ik dat ze gebloed had.

Ik had haar niet zo achter moeten laten.
Als ik gebleven was, had ik haar kunnen troosten en paaien. Misschien had ik haar ervan kunnen overtuigen dat het beter was dat ze aan niemand zou vertellen wat er gebeurd was. Zij had mij immers verleid, niet andersom.
Maar ik kon het niet helpen.
Ik zag de rode vegen op mijn lijf en de dikke druppels op haar met kattenpootjes bedrukte beddengoed en ik wist dat ik hier grote problemen mee kon krijgen. Mijn autonome zenuwstelsel nam het over. Ik vluchtte.
Dat was niet slim, dat geef ik ruiterlijk toe. Maar inmiddels kan ik weer helder denken en ik denk dat ik niet degene hoef te zijn die grote problemen krijgt, als ik vanaf nu mijn kop erbij houd. Martin is tenslotte een lul en er zijn maar weinig mensen die ons van elkaar kunnen onderscheiden.
Zelfs ons DNA is identiek.