(Aangepaste tekst van een deelname aan de opdracht van klassieke radiozender Klara : Schrijf een verhaal over een laureaat van de Elisabethwedstrijd )

1983, wat een jaar voor de wereldvermaarde Belgische Elisabethwedstrijd.

Natuurlijk staat winnaar Pierre Volondat sedertdien in ieders’ geheugen geprent; niet alleen om zijn wereldvreemde gedrag en bizarre uitspraken maar ook voor zijn weergaloze vertolkingen. Wat een enorm verschil met de gemoedelijke en zo stijlvolle pianist Wolfgang Manz die de tweede prijs in de wacht sleepte. Op de derde plaats stond een rus maar ik herinner mij hem niet meer. De vierde laureaat bleek niemand minder dan onze eigen Belg Daniel Blumenthal te zijn geweest. Zijn talent niet te na gesproken , was ik ook hem een beetje vergeten.

MAAR de vijfde plaats …en voor die ene vertolking blijft ze voor mij nog steeds MIJN laureate bij uitstek. Het vijfde klavierconcert van Van Beethoven was destijds één van mijn favoriete werken. Gek dat ik de andere klavierconcerten van Ludwig Van amper kende. Tot die avond in 1983 een frêle jongedame zich aan de piano zette in de Le Boeufzaal van het toenmalige PSK, nu bekend onder de naam Bozar.

Ik wist niet wat mij overkwam….met gestokte adem, tot tranen toe bewogen maar tezelfdertijd met een onwezenlijk gevoel van lichtheid hoorde en zag ik deze Braziliaanse een vertolking brengen van het vierde klavierconcert van Beethoven. “ Sprankelend” is veel te zacht uitgedrukt om weer te geven wat zij uit de piano toverde. Van de eerste tot de laatste noot zat ik vast gekluisterd voor mijn tv…dit was mijn winnares, alle overige briljante pianisten ten spijt die voor of na haar opgetreden waren.

Ik zat dan ook op het puntje van mijn stoel toen in het holst van de nacht voorzitter Eugène Traye het verdict voorlas:

Eerste…..Pierre Volondat….god wat duurt dit lang….waarom doet die man ook zo raar…..allé Traye vooruit…..Wolfgang Manz….ok , echt wel verdiend die tweede plaats en wat een prachtige Schumannvertolker…..derde plaats, ….vierde plaats…wanneer komt haar naam nu toch…..vijfde prijs, prijs van de…..prix de….maar Traye ZEG HET DAN……ELIANE RODRIGUES……!!!! Het was er uit, haar naam, ze was erbij, ik pinkte samen met haar een traan weg van blijdschap.

Nooit tevoren en misschien ook nooit nog nadien heeft iemand mij zo diep diep ontroerd als Eliane met haar pianospel op die avond. Ik blijf er haar eeuwig dankbaar voor. Zij heeft nadien een prachtige carrière uitgebouwd…verdween even van het toneel wegens ziekte en familiale problemen maar stond er later weer zoals nooit tevoren. Zij is regelmatig in Nederland en speelde op een viering voor de vroegere koningin Beatrix. Ik zag haar ook live aan het werk op een Chopinfestival in Den Haag. Ook daar schitterde ze, zoals overal waar ze in de wereld optreedt met haar zo zeer eigen doorleefde vertolkingen.

Eliane heeft de reputatie steeds zeer lichte en wapperende jurken te dragen, af en toe zelfs wat “gewaagd”, maar, who cares, na de onwezenlijke lichtheid van haar spel in 1983 heeft zij voorgoed mijn (muzikaal) hart veroverd.

Obrigado Eliane !!!