Buiten die van wijlen mijn ouders, waren er nog drie slaapkamers in ons huis. Mijn broer Johan en ik, die niet in de buurt wonen, overnachten er. Samen met onze twee zussen, die nog wel in ons geboortedorp wonen, is het de bedoeling de woonst leeg te maken.

Johan slaapt in zijn vroegere kamer en ik heb die van mijn zussen voor mijn rekening genomen. Net als die van de opklapbare twijfelaar in het kleine kamertje dat ik vroeger betrok, zakt ook hier de matras te zeer door onder mijn gewicht. Samen met de antieke garderobe en de toilettafel met spiegel, waarvoor mijn zussen zich eindeloos opmaakten, staan er nachtkastjes aan weerszijden van het ruime bed. Ik open uit nieuwsgierigheid een kastje. Het is leeg buiten een mini Davidoff Cigarillo’s doosje. In het doosje zit een sleutel. Zodra ik mij de volgende morgen heb opgefrist, stop ik de sleutel in mijn broekzak. Op alle deuren, kasten en laden in deze kamer en het ganse huis zitten al sleutels.

‘Wij gaan bij Hilda ontbijten’, gromt mijn broer die ik tegen het lijf loop in de badkamer. Hij heeft duidelijk slecht geslapen.
‘Ook een goede morgen’, antwoord ik, ‘kijk ik heb een sleutel gevonden in een nachtkastje, enig idee waar die op past?’
Totaal ongeïnteresseerd zegt broerlief dat hij er geen benul van heeft en vervolgt: ‘Ik hoop dat ons Hilda pistolets heeft gekocht bij Bakker Jansens, dat waren de beste van het dorp.’
Bij Hilda toegekomen is ook Lieve, onze tweede zus er al met een grote zak van Bakker Jansens. Het copieuze ontbijt en de koffie doen hun werk en het ochtendhumeur van onze broer verdwijnt. We bespreken uitvoerig hoe wij het opruimen gaan aanpakken.
‘Ah, Hilda, ik wist niet dat jij stiekem rookte’, plaag ik mijn zus.
‘Roken, ik?’ antwoordt ze. ‘Ik heb nooit een sigaret aangeraakt, zo vies. Maar dat kan ik van jullie beiden niet zeggen. Julie paften er maar op los’, zegt ze verwijtend aan haar broertjes.
‘Ik heb het niet over sigaretten, Hilda, maar over die peperdure Davidoff Cigarillo’s die je in jouw nachtkastje verstopte’, lach ik vrolijk.
Terwijl ik dat zeg, merk ik dat mijn zus er niet mee kan lachen en plots heel zenuwachtig wordt.
‘Nog iemand koffie? Het is tijd dat wij opstappen, een uur is snel voorbij’, zegt ze en begint meteen de ontbijttafel op te ruimen.
Ik heb geen woord gerept over wat ik in het cigarillodoosje vond en vraag mij af waar dat sleuteltje op past? Hilda weet er duidelijk meer over, maar ik zwijg verder.

Zodra we in het huis toekomen snelt Hilda naar haar vroegere kamer. Lijkbleek vraagt ze of iemand in huis een sleutel heeft gevonden? Ik toon hem, ze rits de sleutel uit mijn hand en rent ermee naar de zolder. Lieve kijkt ons aan. Ze weet van het sleuteltje. Ooit was Hilde heel erg verliefd op een Duitse jongen met wie ze in het striktste geheim correspondeerde…

Versiegeschiedenis

Versiegeschiedenis