Wat een ontzettend lastige opdracht. Ik kon er niet heel veel meer van maken...

‘Ik zit nu in de auto. Waarom bel je?’

‘Oh, oké. Nou, het gaat over die, eh… zalmmoten die nog bij mij in de vriezer liggen.’

‘De moten… Juist. Wat is daarmee?’

‘Vind je het niet tijd worden om die eens op te halen? Ze liggen er nu al een week en ik wil ze niet.’

‘Ze zijn van jou. Jij hebt ze aangenomen en bedacht dat ze het beste in de vriezer bewaard konden worden. Mij niet opzadelen met jouw moten.’

‘Maar… We hebben ze samen gevangen. Gedeelde verantwoordelijkheid.’

‘Dat dacht ik niet, gozer. Ik heb het meeste risico gelopen door ze te vangen. Jij zou de verwerking doen.’

‘Kan je niet een van je mannetjes bellen? Ik weet echt niet hoe ik van die zalm af moet komen. Het is een vrieskist vol hé?’

‘Ik heb geen mannetjes. Ik ben maar een zzp.’

‘Nee, je laat me er niet alleen voor opdraaien. Ben je onderweg naar huis?’

‘Ik moet ophangen.’

‘Ben je daar eindelijk?’

‘Sorry schat, het was druk op de weg. Geef mij die koffers maar.’

‘Heb jij de vliegtickets?’

‘In het dashboardkastje. Heeft Daan al geplast? Ik wil niet onderweg hoeven stoppen.’

‘We zijn klaar Michael. We staan al een kwartier buiten te wachten. Doe je gordel om, Daan.’

‘Heb je er zin in, schat?’

‘Dat wel. Ik wist helemaal niet dat je zo’n dikke bonus op je werk had gekregen. Alleen waarom we zo last minute wegmoeten snap ik niet.’

‘Het was nu een goede prijs.’

‘Maar Daan heeft schoolplicht. En ik moest mijn leidinggevende overtuigen van mijn acute verlof.’

‘Het komt allemaal goed. Zullen vanavond als we landen naar een visrestaurant gaan?’

Versiegeschiedenis