De stationsrestauratie schudt mee als een goederentrein langs het perron dendert. Het kunstige patroon in het schuim van mijn cappuccino laat zich er niet door verstoren. Het zijn mijn handen die trillen als ik het kopje optil. Ik zet mijn ellebogen wat steviger op het tafeltje. Mijn mond laat zich allang niet meer vertellen hoe het hoort en koffie druipt over mijn kin. Ik veeg mijn gezicht af met mijn zakdoek.

De vitrage die voor het raam hangt, legt een sluier over de wereld daarbuiten, als de stoom van een locomotief uit mijn jeugd. Ik duw het gordijntje met twee vingers opzij. Onder de klok op het perron staat een man met een boeket aronskelken. Hij slaat er ongeduldig mee tegen zijn been. Geschulpte bladeren dwarrelen op de tegels.

De restauratie is klein. Kleiner dan mijn huiskamer, maar veel gezelliger. Een enclave, helemaal voor mezelf, in mijn klein geworden wereld. Ik kom hier elke dag en zit dan altijd aan hetzelfde tafeltje. Ik heb al tegen twee mensen gezegd dat de stoel tegenover mij bezet is.

Lenie, de uitbaatster, mijn lieve Lenie, kucht nadrukkelijk. Een jonge vrouw is de restauratie binnengekomen door de deur naar de parkeerplaats en kijkt schichtig om zich heen. Ik wenk haar en sta stram op als ze naar mij toeloopt.

‘Het op een na mooiste plekje is voor u, als u wilt,’ zeg ik.

Ze aarzelt even en gaat dan zitten. Ze strijkt een lok haar uit haar gezicht.

‘Dank u. Dit is inderdaad fijn hier, zo aan het raam met uitzicht op het perron. Zonder zelf gezien te worden. Dat zal geen toeval zijn, als ik dat zo mag zeggen.’

‘Dat mag u zeggen, jongedame. Toen ik hier voor het eerst kwam, reden er nog stoomtreinen. Sindsdien is alles anders, maar gek genoeg zijn de stationsklokken hetzelfde.’ Ik gebaar naar het perron, waar de man staat. ‘Het was onder net zo’n klok dat ik wachtte op mijn verloofde. Zij is vorig jaar overleden. We waren zeventig jaar samen. Zeventig mooie jaren.’

Het zijn mijn openingszinnen voor iedereen die ik uitnodig aan mijn tafeltje, maar ze komen er onverminderd overtuigend uit.

De vrouw zucht. ‘U bent vast erg gelukkig geweest samen.’

‘Dat kan ik volmondig beamen.’ Ik wenk Lenie. ‘Mag ik u een kopje koffie aanbieden? Of wat anders? Een glas rode wijn?’

Ook de vrouw schuift de vitrage op een kiertje en kijkt naar buiten. Ze zucht weer en zegt dan: ‘Dank u wel. Wijn graag.’

‘Ik doe met u mee.’

Ik hoef Lenie niets te vertellen. Ze is al onderweg met de fles Amarone waaruit niemand anders een glas krijgt, behalve ikzelf en mijn tafelgenoot van de dag. We proosten, de vrouw en ik. Op het perron laat de man het gehavende boeket uit zijn vingers glijden. Hij beent geagiteerd weg.

‘Bent u ergens heen onderweg? Heeft u een afspraak?’ vraag ik zonder de vrouw aan te kijken.

‘Niet meer. Ik zit goed hier.’

‘Welkom in mijn wereldje.’

Versiegeschiedenis

Versiegeschiedenis