Het gordijn haperde in de rails. Had hij dat niet gedaan, dan had Willem mij niet geholpen en pas de volgende ochtend de voetstappen in de sneeuw ontdekt. Het waren - daar hoefde Willem geen Sherlock voor te zijn - niet de mijne. Ook niet de zijne. Dit was maat 46. Dat wist ik niet eens zo ongeveer. Ik wist het zeker. De schoenen die dit spoor hadden achtergelaten, had ik zelf voor André gekocht. In Keulen, tijdens mijn “werkbezoek.”
Het idee, dat ze mijn keuze waren, hielp hem zijn dagelijkse sleur met zijn vrouw door te komen. Op eenzelfde manier als dat het door hem gekochte ondergoed mij hielp mij weer sexy te voelen, ook al was die BH niet helemaal mijn smaak.

Willem beende de tuin in.
Ik kon wel janken. Ik had met veel zaken rekening gehouden, maar niet met de weersomslag. André’s voetsporen liepen bij onze schuifpui een paar keer over elkaar heen, ze leidden vervolgens in één rechte lijn naar het schuurtje. Een beginnersfout kon ik het niet noemen. Daarvoor was dit al veel te lang aan de gang. De schuifpui had ik gelukkig nog kunnen sluiten.

‘Willem, wacht!’

Willem was halverwege de tuin. Zijn voetstappen hadden zich vermengd met die van André. Het viel me op hoe klein de zijne waren. Hoe scherp ze zich aftekenden in de verse sneeuw.
Hij draaide zich weer naar me toe, liep langs mij heen, terug de woonkamer in. Nu zou ik het zeggen. Maar er kwam niets.
Hij trok de pook uit de haardset naast de open haard.
‘Straks heeft die dief óók een wapen.’ Piepte ik. Te laat, hij was alweer buiten.

Willems stem schalde door de tuin. ‘Wilde je soms onze TV stelen? Vuile junk!’ Hij liep de schuur in. Gerinkel van glas. Was André door het raam gesprongen? Willem kwam terug, onder het bloed.

‘Verdomme Cindy. Moet ik dan alles zélf doen?’ Hij griste mijn telefoon van tafel. ‘Waarom heb je nog geen 112 gebeld?’ Vervolgens bleef zijn blik hangen bij André’s jas die nog over de keukenstoel gedrapeerd lag. Ik sloeg Willem in zijn gezicht. Rende op blote voeten de tuin in. De schuurdeur stond open. Mijn elektrische fiets viel om terwijl ik me over André heenboog. Boven op mij, op ons.

Versiegeschiedenis