'U zou de geheugensteuntjes eens kunnen proberen.'

Ik kijk de ARBO-arts vragend aan.

'Ik geloof niet dat er iets mis is met mijn geheugen. Volgens mijn baas moet ik werken aan mijn werk-privébalans. Als ik thuis ben denk ik voortdurend aan het werk en als ik op het werk ben denk ik aan alles wat thuis moet gebeuren.'

Ik wrijf mijn klamme handen over mijn bovenbenen en slaak een zucht. Het strak gestileerde blokhoofdkapsel van de vrouw tegenover me steekt schril af tegen mijn punthoofdkapsel en opeens voel ik me oud en afgeschreven.

De jonge vrouw trekt een glimlach en fronst haar wenkbrauwen.

'Geheugensteuntjes helpen bij het gescheiden houden van werk en privé.'

Ze draait haar stoel en trekt een bureaula open.

'Het is iets nieuws. De eerste bevindingen zijn erg positief.'

Ze diept een zilverkleurig doosje op uit de la en maakt het open alsof ze me ten huwelijk wil vragen.

'Oordopjes?'

Ze knikt. 'Maar wel speciaal.'

'Ja, dat zie ik, waarom twee kleuren? 'En ze zijn allebei voor links.'

'Ah, dat heeft u snel gezien. De zilverkleurige draagt u thuis, de goudkleurige op het werk.'

Het dopje voor thuis slaat alleen informatie op die bij uw privésituatie hoort en blokkeert alles wat met het werk te maken heeft. Het goudkleurige dopje precies andersom. U bouwt een back-up op voor beide situaties en hoeft niet meer alles te onthouden. Dat spaart energie en u raakt in balans. Ik kijk haar met grote ogen aan en buig over de tafel om de dopjes wat beter te bekijken.

'Hoe weten die dingen welke informatie waar hoort?'

'AI, mevrouw Klinkers. We bouwen twee agents voor u. 'Die leren van uw eerdere gedrag, gevoelens en gedachten en weten zo op den duur welke informatie onthouden moet worden en waarvoor.'

Ik laat mijn tong langs mijn tanden gaan. Mijn mond blijft droog aanvoelen.

'Gaan die agents dan op den duur voor mij bepalen wat wel of niet het onthouden waard is?'

'Alleen op basis van uw eigen patronen en algoritmen. En u kunt ook nog zelf denken, toch,' glimlacht ze me toe.

'Ik heb ze zelf ook, het werkt fantastisch.'

'Maar u heeft ze nu niet in,' zeg ik terwijl ik naar de knotsen van oorbellen kijk die aan haar oorlellen hangen.

De ARBO-dame kleurt rood in haar hals.

'Vanochtend vergeten. Ze liggen ... denk ik ... thuis op tafel. Althans, dat hoop ik.'

Versiegeschiedenis

Versiegeschiedenis