De bank in het park, waar nooit iemand zit, is bezet...
Nu ja, bezet met potjes verf en schildergerei. De eigenaar van de spullen, in wie ik een schilder vermoed, is nergens te bespeuren. Zodra ik over mijn verwondering heen ben, zie ik een man op me toekomen. Hij sjouwt een schildersezel en naast hem loopt een ezel aan een touw Een breed omrande hoed siert zijn hoofd. Bij de bank maakt hij het touw met ezel aan de rugleuning vast. Het dier toont totaal geen interesse voor wat er met hem gebeurt. Het personage met hoed, die ik logischerwijze de rol van schilder toebedeel, tracht het beest om te draaien, maar zoals het een ezel betaamt blijft die koppig staan.

De man plaatst de lage schildersezel naast de bank en zet er een canvas op. Gaat hij de ezel schilderen? Neen, want bij nader toezien is het doek reeds met felle kleuren beschilderd. Uit een tas die al op de bank stond haalt hij een wortel tevoorschijn. Daarmee slaagt hij er vooralsnog in om het dier te keren zodat het met zijn achterste naar het doek gericht staat.

De hele tijd sla ik het gebeuren gade maar wordt totaal genegeerd, tot de man mij plots aankijkt en naar mij toestapt: ‘Heeft u een telefoon en zou ik hem even mogen gebruiken?’ Ik overhandig hem mijn nieuwe Huawei smartphone. De man verwijdert zich en staat even later hevig gesticulerend met iemand te bellen. Mijn aandacht verplaatst zich naar een groep vrouwen en mannen die het park binnenwandelen. Aan het materiaal dat ze bijhebben merk ik dat het om een cameraploeg gaat.

Ze stellen zich op voor de bank met de ezel, die verder zijn wortel verorbert. Dan volgt er een troep actrices en acteurs, gekleed in kleren van omstreeks 1900. Een jonge dame die denkt dat ik bij de crew hoort, komt naast mij staan: ‘Kan je even dit klembord voor mij vasthouden?’
Ik heb geen tijd om te antwoorden want ze stapt al op de groep acteurs af aan wie ze vraagt zich te blinddoeken. Op de papieren die op het bord geklemd zitten, lees ik: Documentaire over Boronali, de beroemde schilder die een ezel was. Tot mijn grote verbazing bevestigt de vermeende schilder een kwast aan de ezelstaart .
Mijn middagpauze zit erop. Ik overhandig snel het klembord aan de dame, die de wenkbrauwen fronst als ze me uit het park ziet lopen. Weer op het werk zoek ik op het internet meteen de naam Boronali op en vind er het ongelooflijke, spannende en hilarische verhaal van het kunstwerk dat zogenaamd door een ezel met zijn staart werd geschilderd. De Fransman die het in 1910 allemaal verzon heette Roland Dorgelès en wou op die manier de spot drijven met het artistieke milieu en zijn kleinzielige snobs en criticasters.

Pas uren later besef ik dat ik mijn telefoon mis.