Mira hoort Cas de oude houten trappen afrennen vanaf de zolder, twee treden tegelijk.

‘Mam, kijk eens wat ik gevonden heb!’ Hij houdt een glimmende gouden sleutel in zijn hand.

‘Wat dan?’

Cas houdt de sleutel omhoog, vlak voor haar neus. ‘Een sleutel! Ik heb alle kasten en kisten op zolder geprobeerd, maar hij past nergens op.’

‘Eh… ik zie geen sleutel?’

Gefrustreerd wil Cas hem in haar hand stoppen, maar de sleutel valt dwars door de hand heen kletterend op de tegelvloer. Mira hoort niks, maar Oma’s oude kat schrikt ervan, zet een hoge rug op en blaast tegen de sleutel.

‘Cas, waar heb je die, eh, sleutel precies gevonden?’

‘Op zolder, bij Oma’s oude spullen, de glazen bol en de schedel en zo. Maar gisteren lag hij er nog niet, dat weet ik zeker! Toen zag ik hem alleen nog maar in de bol.’

Mira steunt met haar hand op het aanrecht. ‘Ik ben bang dat alleen Oma je hiermee kan helpen. Die zag ook altijd dingen die ik niet zag. Ga hem maar aan haar laten zien, misschien heeft ze een heldere dag.’

Cas springt op zijn fiets en rijdt naar het verzorgingshuis aan de andere kant van het dorp. Olga zit op de rand van haar bed wezenloos voor zich uit te staren.

‘Kijk Oma, ik heb een gouden sleutel op uw zolder gevonden.’

Ze barst uit in huilend gejammer: ‘O nee-nee-nee-nee! Niet jij! Nee-nee-nee-nee! Mijn, mijn!’ Ze begint hevig van voor naar achter te wiegen, en reageert niet op zijn vragen. Ze lijkt Cas niet eens te zien, maar wanneer hij op zijn knieën voor haar gaat zitten en de sleutel in haar hand drukt, pakt ze die vast en klemt hem met beide handen tegen haar borst. Ze glimlacht tevreden en wordt rustig, maar zegt geen woord.

De sleutel blijft door Cas’ hoofd spoken. Die nacht heeft hij een nachtmerrie. Hij loopt over wolken en wordt onweerstaanbaar getrokken naar een grote poort. De poort zit op slot, en hij weet dat hij een sleutel nodig heeft, maar die is hij kwijt. Dan ziet hij Oma, ze zwaait met de gouden sleutel en hij valt door de wolken heen naar de aarde. Hij wordt met een schok wakker, nat van het zweet.

Olga is in haar dromen nog volkomen helder. Ze loopt doelbewust naar de grote poort, waar ze Cas angstig in zijn broekzakken zag zoeken en naar beneden deed vallen. Ze weet dat er een prijs is, maar het is een goede ruil. Olga steekt de sleutel in het slot, en draait de poort open. Triomfantelijk stapt ze naar binnen. ‘Ha! Jullie dachten mijn kleinzoon van me weg te nemen hè! Maar zo seniel ben ik nog niet dat ik dát laat gebeuren!’

De oude poortwachter fronst even, maar neemt dan glimlachend de sleutel in ontvangst.

Vroeg in de ochtend schrikt Cas wakker van de telefoon in de hal. Als hij beneden komt legt zijn moeder juist langzaam de hoorn neer.

Versiegeschiedenis

Versiegeschiedenis