Ik besluit voor de zoveelste keer haar kamer toch maar eens te gaan opruimen. Afstoffen en stofzuigen lukt me wel, opruimen tot nu toe nog steeds niet. Maar het kan ook niet eeuwig een museum blijven. En toch, alles wat ik zelfs maar overweeg weg te doen schreeuwt ‘NEE!’

De kast met kleding is sowieso taboe. Ik vond het toen al ongemakkelijk om haar wasgoed aan te raken, maar nu is het ondenkbaar. Ooit vraag ik het Mirjam wel.

De spullen op haar bureautje - ik kan ze dromen. Ik til ze iedere keer voorzichtig op bij het afstoffen, en plaats ze precies goed weer terug. De gekleurde gelpennen, de Game Boy, lipgloss, een paar cd’s, een IKEA-knuffel.

Aarzelend open ik het bovenste laatje. Een tekendoos, schoolschriften, een agenda met paarden erop en nog meer gekleurde pennen. Uit de agenda steekt een gevouwen vel van een schrijfblok, ik trek het eruit. Ze heeft het papier opgevouwen en dichtgeplakt tot een soort envelop. Rechtsboven heeft ze een postzegel met stempel getekend, en als adres staat er: Papa en Mama, Thuis.

Ik sta besluiteloos met het briefje in mijn handen. Dan maak ik een foto en app die naar Mirjam. Geen woorden, alleen de foto. Onze beveiligingscode is inmiddels al twee keer gewijzigd, meldt het WhatsApp scherm.

Ze antwoordt toch snel: Niet openmaken, ik wil erbij zijn, kom vanavond wel.

Mirjam heeft nog steeds een sleutel, maar ze belt aan. Veel verder dan een wederzijds Hoi komen we niet. Ze kijkt even in de altijd nog spaarzaam gemeubileerde woonkamer, maar zegt niks. Ik ga haar voor naar Fleurs kamer.

Het briefje geef ik aan Mirjam, ze waren altijd zo hecht. Ze gaat zitten aan het bureau en maakt voorzichtig het plakband op de achterkant los. Ik kijk mee over haar schouder, op gepaste afstand.

Lieve Papa en Mama

In Fleurs eigen, nog wat kinderlijke handschrift. Het is alsof ze ons echt aanspreekt, het komt aan als een stomp in mijn maag. Mirjam snikt.

Ik weet niet of ik deze keer nog wel uit het ziekenhuis weer thuis kom.

Wij dachten toen precies hetzelfde, maar geen van ons durfde het uit te spreken.

Zorgen jullie alsjeblieft héél goed voor Muffin?

Zelfs de kat is even van streek geweest toen, voor zover een kat van streek kan zijn. Nu ligt ze gewoon op de vensterbank te slapen, straks komt ze weer naast me op de bank. Opdracht volbracht.

Mijn ceedees zijn voor Lieke.

Als we het toen geweten hadden, dan had ik het meteen geregeld. Nu is het te laat. Lieke hoeft die cd’s allang niet meer, denk ik, en ik kan toch ook niks wegdoen. Ik voel me een verrader van mijn eigen dochter.

Meer weet ik niet. Ik vind jullie lief.

Fleur

Ze heeft er hartjes bij getekend.

We zwijgen en snotteren allebei. Mirjam kijkt me vragend aan of ze de brief in haar tas mag steken. Ik twijfel, maar knik. Ik print de foto wel uit.

‘Koffie?’ vraag ik schor.

Mirjam aarzelt, maar schudt van nee. Ik volg haar naar de voordeur. We knikken elkaar gedag, en ik kijk haar na terwijl ze naar haar auto loopt. Ze kijkt niet meer om, ik zwaai niet meer.

Versiegeschiedenis

Versiegeschiedenis