Ik wrijf de bar op met een schone doek. De onbekende vrouw die hier pas een kwartier zit, gooit ook haar vierde wodka in één keer achterover. Als ik er een grappig bedoelde opmerking over maak, pakt ze mijn hand en buigt mijn vingers naar achteren tot ik ze hoor kraken.

'Zullen we vrienden blijven?' vraagt ze.

In een donkere hoek van het café zit een man met een diep over zijn ogen getrokken hoed. Hij wijst naar zijn drankjes en gebaart naar de vrouw. Ik zet een pul bier en een shot bourbon naast haar wodka.

'Niet voor jou, maar voor hem daar,' zeg ik.

Ze kijkt in de barspiegel achter mij en verstijft als de man opstaat en naar de bar loopt. Hij gaat naast haar staan.

‘Hoi, Robbo,’ zegt hij.

'Dat is een tijdje geleden, Danny,' zegt zij.

'Vier jaar,' zegt hij. Hij laat het shotglas in de pul zakken. De bourbon wolkt rokerig op. Hij neemt een flinke slok van het donker wordende bier. 'Vertel eens, ben je een echte fotograaf geworden? Al een foto verkocht sinds je bij me wegging om - hoe noemde je dat? - nog wat van je leven te maken? Misschien die reportage over Amerikaanse truckers waarover je het altijd had? En hoe gaat het eigenlijk met dat hele transitiegedoe?'

'Toen noemde je het ook al gedoe,' antwoordt ze. 'En het gaat goed. Maar jij, ben jij wel een echte singer-songwriter geworden?’

Ze vertellen elkaar geforceerd enthousiast over uitverkochte optredens en gul applaus. Over een kleine galerie die haar heeft gevraagd geheel vrijblijvend een portfolio op te sturen. Ze kijken elkaar niet aan terwijl ze dit vertellen. Hij speelt waarschijnlijk op braderieën, voor 150 Euro cash, gratis koek en zopie, en hopelijk een snelle wip met een vrijwilligster. En zij heeft tien minuten geleden geprobeerd mij haar camera’s te verkopen.

'Je knipte de snaren van mijn gitaar door,' zegt hij plotseling.

'Je zat er alleen maar aan te plukken,' zegt zij. 'Er kwam geen muziek uit. Net zo min als uit ons.'

Danny lacht droevig. “I remember quiet evenings trembling close to you,” citeert hij Tom Waits.

'Goh, Dat waren nog eens tijden,' zegt ze sarcastisch.

Hij staat abrupt op. 'Ik moet gaan.'

Hij legt een briefje van vijftig op de bar, maakt een vaag gebaar dat alles en niets omvat en verlaat de kroeg. Ik vermoed dat hij al veel cafés op deze wijze achter zich heeft gelaten. Ik schenk ongevraagd nog een wodka in voor de vrouw.

'Ik heet alweer een tijdje Robin,' zegt ze tegen de spiegel.

'Mooie naam,' zeg ik. 'Voor een vrouw, tenminste.'

Ze stelt me abrupt voor om foto's van de kroeg te maken in ruil voor gratis drank. En eventueel voor meer, bedoelt ze.

'Sorry, Robbo, niet geïnteresseerd,' zeg ik.

Ze incasseert de opmerking emotieloos. Ze pakt de aangebroken fles wodka van de bar en loopt ermee naar buiten, de loze nacht in.

Versiegeschiedenis

Versiegeschiedenis