'Je kunt daar een paar pantoffels nemen. Jouw maat zal er ook tussen staan.' Ik wijs naar het schoenenrek terwijl ik de post opraap en op de commode leg.
'Nee, dankjewel, ik houd mijn schoenen aan.'
'Het was geen vraag. Hier in huis dragen we geen schoenen.'
'Oké.' Dorien trekt haar wenkbrauwen omhoog, duwt dan met de punt van haar rechterschoen tegen de linker hak. De schoen bungelt even op het puntje van haar tenen en vliegt dan richting schoenenrek. Hij knalt tegen de koperen paraplubak voordat hij op de grond valt.
'Dorien! Verdorie. Zo horen we het tikken van de klok niet.'
'Huh, wat?'
'Ik bedoel ... de buren', stamel ik. Mijn linker ooglid begint te trillen. Ik had haar niet mee moeten nemen. Wat interesseert mij dat tikken van de klok eigenlijk nog? Waarom zouden we hier stil moeten zijn?

'Loop maar door', zeg ik terwijl ik haar een paar pantoffels geef. Mijn donkerblauwe staan er nog. Een winkelhaak in de rechter. Ik wilde nieuwe. Mam vond het verspilling. Ze had hem met een rode draad geflikt.

Dorien duwt de woonkamerdeur open. Haar vingerafdrukken blijven zichtbaar achter op de glas-in-lood ruit. Ik bij t op mijn onderlip. Deuren open je met de klink, Anton, hoor ik mijn moeders stem.

In de woonkamer overvalt me de bekende zoete weeïge geur. Mijn maag trekt samen.
'Wat ruik ik?'
'Was. Maandelijks ritueel. Meubels opzij, kleden oprollen, vloer in de was. Daarna ook de meubels. Als de vloer en de meubels glommen, glom mijn moeder ook. "Het werd haar bijna fataal", wil ik zeggen, maar slik de woorden in. Ze is nog niet dood. Maar ze zal hier nooit meer terugkomen.

Dorien zit met kaarsrechte rug op de Louis XV-bank
'Is ze erg gelovig?', vraagt ze en neemt de rozenkrans die op het bijzettafeltje ligt in haar handen.
'Ze is van symboliek en rituelen.' Ik proef zeep terwijl ik de woorden uitspreek. De zeep die honderden keren per dag door haar, door onze handen gleed.

'Ik pak de spullen die ze nodig heeft, oké? Ik blijf hier niet langer dan nodig.'

Versiegeschiedenis

Versiegeschiedenis