Springen
Log in om te reageren
Een zeer indringend verhaal met prachtige zinnen. Ik sluit me bij Ton aan wat betreft het smachten. Pijnlijk, dat eeuwige wensen dat die ander voelt en begrijpt wat jij voelt. Goed geschreven.
Dank. Zie mijn opmerking onder Ton, ik moet er wat mee maar weet nog niet wat. Komt wel. De kloof tussen die twee komt goed door de tekst heen geschemerd. Ook ik heb geen idee wat daar nou precies is gebeurd. 't Is net als met moderne kunst: je ziet wat je ziet. Elke lezer een eigen interpretatie.
Pittig thema. De beklemmende schrijfstijl past bij de beleving/ervaring van de hoofdpersoon en de woede die het overschrijden van grenzen kan aansteken. Je houdt de lezer even in spanning over wat er is gebeurd, en eindigt met een klapper van een zin. Zeer graag gelezen!
Thanks!
Wow, niet zomaar een beetje venijn, nee, pijn en woede! Knap geschreven, het komt echt binnen. Mooie laatste zin ook: 'Je had mij moeten vangen voor ik sprong.'
dankjewel! Ik vond 'm zelf ook mooi, verdrietig enzo.
Hoi Martin, dank voor je verhaal, dat ik ademloos las. Het boeide me vanaf het begin, zeker met de eerste twee zinnen. Gaandeweg werd het plaatje voor mij compleet, uitmondend in de rauwe realiteit aan het einde. Dit vind ik een mooie invulling van de uitdaging; al kun je de entree van je HP nauweli...
hmmm, ja... ik denk haast dat ik de tekst ervoor ook naar de tt haal. Want dat smachten, ondanks alles, dat doet ze nu. Nog steeds. Dat contrast zocht ik door te spelen met tt en vt, maar dat is inderdaad wat lelijk.
Hoi Martin, Een emotioneel epos, waar je een brok van in de keel krijgt. Een vraagje: moet het niet EEN gapende leegte zijn?
kan allebei, denk ik. Twee keer 'een' vond ik niet mooi ;-)
De stijl is lekker consequent en vast. Woorden en zinnen met een mooie schone klank die contrastreert met de boodschap. Ze lopen vloeiend zonder adempauze door en houden continu de druk erop. (toch had ik graag wat rust gehad in de vorm van witregels of regelafbrekingen)
Dank! Het weinige wit in de tekst (iets waar ik doorgaans kwistig mee ben) is bewust. Net als dat zowat elke zin onder hoogspanning staat; er is voor de lezer nauwelijks ademruimte, wat de mentale staat van de hoofdpersoon moet onderstrepen.
Dat is een heftige casus vanuit een ziekenhuisbed. Een monoloog in gedachten naar de gefaalde reddende engel. Prettig gelezen.
dankjewel!
Krachtig begin met de holle ruimte waar alleen het eigen gelul resoneert. Mooi dat: die niet het eindeloze geduld op zal brengen waar ik mijzelf uiteindelijk in verloren heb. Ook dat gruizige canvas, het systeemplafond. De wanhoop waarmee hij had lief gehad, de kracht van het niet meer opnieuw binn...
dank! Interessant om te horen wat lezers er in lezen; zo heel precies weet ik dat zelf namelijk ook niet. Wanhopig liefhebben, ja.