Mooi, twee mensen tegenover elkaar, allebei afwachtend, terwijl de mogelijkheid tot contact tussen hen in blijft hangen.

De hele sfeer ademt sleur en ingehouden leven. De mooiste regel vind ik persoonlijk: “Waarom vraag je dat nu pas?” Omdat daarin ineens een heel ongeleefd leven zichtbaar wordt.

Sterk en sober geschreven. Het contrast tussen wat de drogist verkoopt en wat er met hem gebeurt, geeft het verhaal kracht. Het open einde blijft hangen.