Lucky Strike

 'Jeff junior! Fijn dat je toch gekomen bent.' Een brede glimlach, ondersteund door parelwitte implantaten. Een ferme handdruk. Verwijfd zacht zonder eelt, wel gemanicuurde nagels.
Een afsluitende klap op de schouder voor hij weer gaat zitten naast een platinablonde vrouw, met te veel juwelen, die zijn kleindochter zou kunnen zijn.
Hij wijst naar mij en lijkt haar iets te vertellen.
Over iemand anders.

'Dat is derde al,' fluistert Rico. 'Ooit eerder hier geweest, onder die naam?'
'Nee, zelfs niet in deze staat.' 
'Bizar.'
Ik knik, haal de uitnodiging uit de binnenzak.
'Tafel 164 Rico.' 
'Daar.' Hij wijst.
Obers wijken. 
Er wordt gefronst, er vallen korte stiltes, als hij zich in zijn smoking, onbeholpen, een weg baant.
Maar er worden duimen opgestoken, vuisten geheven.
Naar mij. 
Vrouwenogen glanzen.
Weer staat er iemand op. Rico duwt hem intuïtief terug in zijn stoel.
Zacht gelach. Begripvol. Waarderend.
Misschien omdat de man aan tafel 152 zit. Naast een vrouw die wel zijn vrouw kan zijn.

Hij wil zijn hand opsteken om drank te bestellen.
Ik onderschep de beweging. 'Komt vanzelf.' 
Ik heb de woorden nog niet uitgesproken of een kelner zet een koeler met een fles Moët Et Chandon op het tafeltje.
'Zal ik ontkurken?' Hij kan zijn ogen niet van Rico afhouden.
Ik wuif hem weg.
'Wat zei hij?'
'Dat ie met je wil afspreken.' 
'Zo ziet ie er wel uit ja.'

'Jeff. Je bent er toch.'
We zetten allebei ons glas neer. Rico staart voor zich uit. Zijn blik gevangen door een strakke rok waaronder zich de lijnen van een G-string aftekenen. Zijn lippen gaan iets van elkaar.
Ik knik.
'Nieuwe bodyguard?' 
Ik haal mijn schouders op.
'Je hoeft niets uit te leggen. Doorselecteren geldt niet alleen in de sport. 
De man schiet in de lach.
Ik spiegel. 

'Weet je, Jeff? Wij zijn ook niet echt tevreden met hem.' Hij wijst richting het nu nog lege podium. Niemand zou het je kwalijk hebben genomen als je vanavond echt niet was komen opdagen.
Hij laat een pauze vallen.
Zijn blik dwaalt over de zaal die nu bijna vol is gelopen.
'Maar iedereen voelt zich machteloos. Hij heeft de touwtjes in handen, iedereen in zijn zak. Zo werkt dat in de politiek. Zo word je dé kandidaat. Zo is het altijd geweest. Zo zal het altijd zijn.'
Ik haal diep adem. Leun achterover, open mijn mond om de illusie te doorbreken.
'Nee, Jeff. Nee! We weten dat je een man van weinig woorden bent. Daarom vertrouwen we op jou. Hier.' Hij schuift een dikke envelop over het blad.
'Gevoelige info, en...de namen en handtekeningen van belangrijke senatoren en congresleden. Carte blanche. Binnen de wet natuurlijk. Dat spreekt. Doe je ding. Zorg dat het bekend wordt. De kans is er dat we jou gaan steunen.
Ik knik weer.
'De groeten van Suzanne trouwens. Kom binnenkort weer eens langs met Diana.'
Ik steek mijn duim op.
'Wat heeft die vent nu gezegd?' Rico zegt het iets te hard.
De man draait zich om.
'Israëlisch?' Hij wijst naar Rico.
Ik spreid mijn armen op de manier waarmee je antwoord geeft op een retorische vraag.
'Ah, ex Mossad.' Hij knipoogt. 'Top of the bill.'
'Trouwens. Ben je gestopt?' Hij wijst naar de lege asbak, draait zich om.

'Kom, we gaan.'
'Maar...' Rico wijst naar het podium en de luidsprekers die aanzwellende muziek uitstootten.
'Jackpot Rico. Jackpot,' zeg ik, terwijl ik de opengescheurde envelop in mijn binnenzak stop.
Eén ding moet je Rico nageven. 
De onnozele vragende blik die hij soms kan opzetten.
'Ik leg het je wel uit.'
Een klap op zijn schouder zou nu niet passen.
Niet in dit decor.

'Ik dacht dat je hier nergens meer mag roken?'
'Hier kan alles,' zeg ik. Inhaleer, blaas uit en gooi de gedoofde lucifer nonchalant op de vloer.